Pupile Fallatańczyków: Lemurożarłoki

2020-07-13 22:11:25

W domach wielu Fallathańczyków nie brak przedziwnych gatunków bogatej fauny naszego świata. Niektórzy trzymają w domach psy, koty lub szczury, a jeszcze inni wolą egzotyczne zwierzęta rodem z bestiariusza. Dzisiejszym artykułem rozpoczynamy przegląd nietypowych zwierząt, jakie napotkać możemy w wielu domach.

 

 Lemurożarłok 

 

Około dwustu lat temu cesarscy magowie próbowali skrzyżować lemura z nietoperzem. Efektem owego eksperymentu jest lemurożarłok. Do dziś próbuje się „udoskonalić” nowopowstały gatunek, jednak z marnym skutkiem.

Zwierzątko owo wyglądem bardzo przypomina swego „kuzyna” lemura. Długość całego ciała od początku głowy, do końca tylnych łapek, zazwyczaj nie przekracza około pięćdziesięciu centymetrów. Ciało zwierzątek pokryte jest puchatą sierścią, która zapewnia im utrzymanie odpowiedniej temperatury ciała. Najczęstszym umaszczeniem futra jest kremowo – brązowe, jednak zdarzają się osobniki o żółtym, pomarańczowym lub całkowicie brązowym umaszczeniu. Tak samo jak lemury, lemurożarłoki posiadają dwie pary kończyn – jedną przednią oraz jedną tylną. Zwierzątka poruszają się zazwyczaj na wszystkich czterech kończynach, te bardziej wyćwiczone osobniki potrafią przez chwilę utrzymać się na dwóch łapkach. Każda z kończyn zwierzęcia zakończona jest trzema palcami posiadającymi ukryte w skórnych fałdach pazurki. Wysuwają się one, kiedy zwierzę wyczuwa zagrożenie lub podczas wspinaczki na drzewa.  Pomiędzy tułowiem a przednimi kończynami lemurożarłoki posiadają brązową błonę, która bardzo przypomina tą, z której zbudowane są skrzydła nietoperzy. Dzięki tej błonie lemurożałroki potrafią unieść się w powietrze i szybować. Tak jak lemury, lemurożarłoki mogą poszczycić się pięknym pręgowanym oraz puszystym (najczęściej tym „dodatkowym” kolorem jest brązowy) i chwytnym ogonem, który najczęściej jest tak samo długi jak ciało. Lemurożarłoki używają go także podczas „latania” niczym ptaki. Łepki lemurożarłoków można porównać do okrągłego owocu, z którego wyrastają gigantyczne uszy królika. W środku uszu znajdują się charakterystyczne frędzelki. Środek ucha pokrywa cieniutka warstwa sierści, która tak jak na ogonie jest pręgowana. Najczęściej spotyka się lemurożarłoki o żółto-pomarańczowych uszach. Pyszczek jest lekko wysunięty do przodu. Kończy się on czarnym noskiem, który (jak u psów) powinien być mokry, jeśli zwierzątko jest zdrowe. Ich ząbki są małe, ale ostre. Pomagają im wgryźć się w najtwardsze owoce. Każdy lemurożarłok, bez wyjątku, ma lewe oko niebieskie, a prawe zielone.

Lemurożarłoki żyją głównie w stadach, nie ma jednak wśród nich wyraźnie zarysowanej hierarchii. Każdy dorosły dba o młode, które tuż po urodzeniu jest bardzo nieporadne. Zwierzątka osiągają dorosły wiek już w drugim roku życia. Jest to dość imponujące, szczególnie mając na uwadze fakt, że potrafią żyć nawet przez pięćdziesiąt lat, a więc dwa razy dłużej niż lemury. Lemurożarłoki są ssakami. Ich okres godowy rozpoczyna się wczesną jesienią. Wtedy można spodziewać się ataków na swoje sady, ponieważ samica lemurożarłoka wybierze tego kandydata, który przyniesie jej jak najwięcej jedzenia. Ciąża trwa około trzech miesiący. Lemurożarłoki, jak sama nazwa wskazuje, są wielkimi żarłokami. To właśnie sprawiło, że eksperyment uznano za niepowodzenie. Chciano uzyskać niepozornie wyglądające zwierzątko, które będzie mogło posłużyć jako zwiadowca wrogiego terenu. Lemurożarłoki okazały się jednak być wielkimi psotnikami (potrafią narobić wielkiego wrzasku, jeśli tylko ktoś na nich nakrzyczy albo usłyszą głośny świst; dodatkowo używają swoich pazurków w najmniej oczekiwanych momentach). Całe stada oraz rodziny lemurożarłoków potrafią zniszczyć w parę minut sad z jabłkami. Lemurożarłoki są tylko roślinożerne. Jeśli ktoś poda im mięso – zjedzą, jednak po jego zjedzeniu mają okropne rewolucje żołądkowe, których efekt może być natychmiastowy.

Zwierzątka te uważa się za ulubieńca dzieci. Wszystko przez bajkę autorstwa bardki Meeriele z Azeloth, która jako pierwsza ułożyła balladę o „stworku z wyłupiastymi oczkami”. Zaraz inni twórcy zaczęli tworzyć na temat lemurożarłoków różne historie, najczęściej opowiadające o tym, jak bardzo są słodkie oraz niewinne. Przekonanie to do dziś utrzymuje się wśród społeczeństwa. Prawdopodobnie to dzięki Meeriele lemurożałokom udało się przetrwać, a Fallathan dał im szansę, aby się rozmnożyć.

Autor nieznany

image

Wróć do strony głównej