Pegaz

Przeglądano 1174 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica 59
Gatunek: Pegaz
Rycina


1. Opis wyglądu:
Pegaz jest pięknym, szlachetnym stworzeniem, któremu z tułowia wyrastają ogromne – w niektórych przypadkach sięgające nawet sześciu metrów! – podobne łabędzim, skrzydła, dzięki którym bez problemu może wzbijać się w powietrze i przemierzać w krótkim czasie ogromne odległości. Typowy, dobrze żywiony osobnik mierzy sobie 1,8m w kłębie, 5m rozpiętości skrzydeł i waży około 400 kg. Ponieważ stworzenie to w jakimś stopniu spokrewnione jest z ptakami, odziedziczyło po nich puste w środku kości, co znacznie zmniejsza jego wagę i pozwala na szybszą i bardziej zwrotną koordynację ruchów w powietrzu. Zarówno pióra, jak i sierść pokrywają tułów Pegaza i – wbrew przekonaniu – niezwykle rzadko trafia się osobnik śnieżnobiały. Zwykle na tułowiu bądź upierzeniu widać niewielkie rude, brązowe lub szare odcienie i choć nie są one nigdy intensywne, nadają Pegazowi wygląd trochę przybrudzonego. Duże, inteligentne oczy zawsze zastygają w wyrazie współczucia i pozwalają na widzenie dwukrotnie dalsze niż ludzkie – w ciągu dnia w pełnej palecie barw oraz ze wszystkimi szczegółami – oraz w nocy – jednak jedynie w czerni i bieli i z zamglonym obrazem. Nos Pegaza jest niezwykle czuły, pozwalający na odnalezienie znajomego zapachu jeszcze przed pojawieniem się kogoś w zasięgu jego wzroku. Zapewnia czujność i możliwość szybkiej reakcji, co czyni go niezwykle trudnym do złapania. Jego metabolizm również należy do niezwykłych, stawianych na równi ze smoczym.

2. Występowanie i zwyczaje:
Jego cykl życiowy podobny jest do końskiego. Związany jest silnie, z magią natury. Samica w ciąży rodzi zwykle jedno do dwóch młodych i wychowuje je samotnie, by po roku dopiero powrócić na łono swojego stada. W trakcie tego czasu uczy swoje młode samodzielności i sztuki przetrwania, a potem porzuca je, pozostawiając jednak możliwość podążenia za nią. Niezwykle rzadko zdarza się, by młode zrezygnowało z tej propozycji. Pegazy bardzo przywiązują się do miejsc śmierci kogoś z ich gatunku i traktują je jak miejsca święte. Wynikać to może z ich przywiązania do życia stadnego, choć nie ma znawcy, który potwierdziłby to bez zająknięcia. Każdy osobnik wyczuwa moment swej śmierci i przeżywa go w samotności, by nie smucić swych towarzyszy, tak więc śmierci Pegaza - naturalnej - nikt jeszcze nie widział. Jego natura uczyniła go nieśmiałym, łagodnym i inteligentnym. Do człowieka przywiązuje się bardzo ciężko, ale nie jest to niemożliwe. Przywiązany – do końca życia będzie wierny swemu właścicielowi. Zamieszkuje dziewicze wzgórza i niedostępne szczyty gór. Włosom z grzywy lub ogona Pegaza przypisuje się cudowne właściwości, a łuki z cięciwami z takiego włosia są podobno niezwykle nośne i celne.

Autor: Carrwalynn

Wróć do strony głównej