Lanne

Przeglądano 1153 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica  23
Gatunek: Lanne
Grupa: I
Rycina



1. Opis wyglądu:
Lanne pod względem wielkości i gabarytów dorównuje Wilkowi Fallathańskiemu. Porusza się na czterech krótkich, umięśnionych kończynach, zakończonych trójpalczastymi łapami. Uzbrojone są w niedługie, wysuwane pazury, ułatwiające wspinaczkę i rozkopywanie śniegu. Cielsko Lanne pokrywa gęste futro, mieniące się śnieżnobiałym odcieniem. Zapobiega ono utracie ciepła podczas siarczystych mrozów, co pozwala utrzymywać zwierzęciu stałą temperaturę ciała. Pozyskiwana z Lanne wełna charakteryzuje się miękkością, delikatnością i puszystością, a długość włosia może dochodzić nawet do 30 centymetrów. Jednak najdorodniej i najdostojniej prezentuje się bujna grzywa, porastająca masywny kark i niemal całą głowę. Pośród tej śnieżnobiałej gęstwiny, uwidacznia się czarny, półkulisty pysk, rozrastający się i połączony w jednej barwie z dwoma dużymi otworami nosowymi. Dzięki nim Lanne potrafi "wywąchać" roślinny pokarm, ukryty najczęściej pod warstwą śniegu. Ślepia osadzone po obu stronach głowy w odcieniu perłowym, u samic zdobione długimi czarnymi rzęsami. Bardzo okazale prezentuje się poroże, złożone z dwóch identycznych wyrostów kostnych. Wyglądem przypominają postawione na sztorc kotwice mieniące się smolistą barwą, dość często przeplataną tonacją o ciemnobrązowym zabarwieniu. Na zadzie widnieje puszysty biały ogonek, tworzący niewielką kulkę.

2. Występowanie i zwyczaje:
Lanne pojawiła się na ziemiach Fallathanu wraz z powstaniem Sferrum. Zamieszkuje obszary górskie niemal całej krainy, dość często hodowana przez rasy inteligentne dla cennego futra i wełny. Nie straszne jej rejony wysokogórskie, rozległe połacie lodowców, niskie temperatury i gruba warstwa śniegu. Prowadzi dzienny tryb życia, odżywiając się mchami, porostami, grzybami, trawami, liśćmi krzewów i owocami. W okresie zimy migruje w rejony górskich dolin, latem wypasa się na wysokogórskich halach, nie stroniąc od wędrówek po obrzeżach lasów. Zdobywanie pokarmu w okresie zimowym nie jest łatwe. Zwierzęta używają pazurów a często poroża do odgarniania śniegu, pod warstwą którego znajdują skąpą roślinność. Dzięki temu są w stanie przetrwać do wiosny. Lanne gromadzą się w kilkudziesięcioosobowe stada, na czele których stoją samice. Okres godowy, nazywany wśród łowców lannewiskiem, przypada na wczesną jesień. Samce rywalizują pomiędzy sobą podczas widowiskowej walki w zwarciu, bodząc i przepychając się porożem. Często dochodzi do przypadków zepchnięcia rywala w przepaść. Po niemal półrocznej ciąży, wczesną wiosną na świat przychodzą młode, w ilości do trzech młodych w miocie. Opieką i troskliwym wychowaniem zajmują się samice. Zadaniem samców jest obrona stada przed drapieżnikami. Po pięciu latach młode Lanie osiągają zdolność do rozrodu. Żyją nawet do trzydziestu lat. W naturalnym środowisku są dość płochliwe i bojaźliwe, jednak w obronie młodych potrafią przeciwstawić się nawet sforze wilków, używając do obrony poroża i pazurów. Wydają dźwięki przypominające płacz dziecka.
W kulturze i wierzeniach inteligentnych ras Fallathanu, Lania od zawsze uważana była za symbol dobrobytu, piękna i opiekuńczości. Zwierzęta najprawdopodobniej udomowili ludzie. Tkanina wytwarzana z wełny Lani charakteryzuje się cienkimi włóknami, co zapewnia jej wyjątkową puszystość. Z mleka wytwarza się kilka gatunków serów a poroże służy jako element dekoracyjny. Polowanie na Lanne wymaga cierpliwości i sporych umiejętności łuczniczych, gdyż do walki w zwarciu dochodzi bardzo rzadko.

Autor: Dragonias

Wróć do strony głównej