Koralion

Przeglądano 1023 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica 102
Gatunek: Koralion
Grupa: V: Niezdolny do udomowienia. Niedostępny jako chowaniec dla graczy
Rycina

 


1. Opis wyglądu:
Koralion to jedno z najdziwniejszych i chyba najbardziej dostojnych zwierząt, jakie zamieszkują krainę Fallathanu. Już swą wielkością i wyglądem budzi grozę a jednocześnie zachwyt tych, którym dane było spotkać to monstrum. Długość całego ciała dochodzi do dwudziestu pięciu metrów, a wysokość mierzy się na ponad piętnaście. Trudno określić dokładną wagę bestii, choć badacze i naukowcy szacują ją na setki ton. Nic więc dziwnego, że jedynym miejscem, gdzie koralion mógłby żyć są bezkresne wody Morza Światów. Na pierwszy rzut oka wygląda jak ogromna koralowa wyspa, która usytuowana jest na grzbiecie żółwia o głowie lwa. Dziewiczy atol porośnięty jest tropikalną roślinnością, która tworzy na plecach potwora niewielki ekosystem ściśle powiązany z koralionem. Widać tam wysokie palmy, czy gąszcz zielonych drzew i krzewów. Korzysta na tym wodne ptactwo, które gnieździ się w koronach tamtejszych roślin. Pływająca wyspa ma kształt niewielkiej góry, której szczyt góruje nad kudłatym łbem giganta. Lwia głowa koraliona nie odróżnia się wyglądem od kotowatego pobratymca, a jedynie skala i rozmiary różnią te dwa stworzenia. Śnieżnobiała grzywa jest tak gęsta i długa, że gdyby znalazł się w niej człowiek, pewnie czułby się jak na gigantycznej łące źdźbeł włosów i kłaków. Głowa i pływająca wyspa usytuowane są na zanurzonej części cielska, które można by było nazwać podbrzuszem bestii. Ma ono kształt wklęsłej misy, z której wyrastają dwie olbrzymie łapy. Znajdują się w przedniej części ciała i służą jako wiosła. Pokrywa je długa biała sierść. Pozbawione jej są grube, stożkowate pazury w liczbie pięciu na kończynie, których potwór używa do walki, czy rycia w dnie, pośród płytkich akwenów wodnych. Skóra koraliona jest bardzo gruba i wytrzymała na przebicie. Warstwa zrogowaciałego naskórka oceniana jest na metr grubości, zwłaszcza w rejonach podbrzusza i grzbietu.

2. Występowanie i zwyczaje:
Koralion pojawił się na oceanach Morza Światów wraz z zaraniem krainy. Jest rdzennym mieszkańcem Fallathanu, zamieszkując tropikalne obszary kontynentu. Spotkać go można pośród koralowych wysp, atoli i lagun w gorących wodach mórz. Korzysta z ciepłych prądów morskich, podróżując po bezkresach oceanów i osiedlając się na korzystnych dla siebie akwenach. Prowadzi dzienny tryb życia, a okres nocy stara się spędzać w okolicach lądu. Odżywia się morską roślinnością, choć w jego diecie są ryby, skorupiaki i mniejsze stworzenia wodne. Nie należy do agresywnych stworzeń, tolerując na swym terytorium inne drapieżniki. Z racji olbrzymich rozmiarów jest raczej niedostępną ofiarą dla większości krwiożerczych potworów, zwłaszcza że korzysta z płytkich akwenów morskich. Na ataki krakenów, lewiatanów, olbrzymich ośmiornic, kałamarnic czy wężów morskich, narażony jest podczas wędrówek i migracji. Należy do długowiecznych stworzeń osiągając nawet tysiąc lat życia, a jego ciało rośnie cały czas. Najczęściej koraliony tworzą kilkuosobowe grupy rodzinne, które wspólnie troszczą się o wychowanie młodych. Na czele stoi samiec, który posiada w swym haremie dwie, trzy samice. Okres godowy odbywa się raz na dwadzieścia lat, poprzedzony zalotami ze strony samców. Najczęściej są to demonstracje ryków i umiejętności dryfowania. Samica składa niezapłodnione "jaja" pośród płytkich wód koralowych. Spełniają one początkowo rolę ikry. Samiec pokrywa je gęstym i lepkim nasieniem, po czym dochodzi do zapłodnienia. Jaja krzepną, a ich skorupa staje się wystarczająco twarda, aby być przeszkodą dla mniejszych drapieżników. Po dwóch miesiącach wykluwają się młode koraliony i mimo sporej liczebności (nawet do stu sztuk), zaledwie kilka z nich osiągnie pełnoletność. Kolejne pięćdziesiąt lat to okres rozrostu i dojrzewania. Dopiero po tym czasie wyspiarski grzbiet koraliona zaczyna zielenić się roślinnością. Olbrzymy dryfują leniwie w okolicach atoli, jakby czas dla nich się zatrzymał. Bardzo często mylone są przez żeglarzy ze stałym lądem, a nawet co śmielsi próbują się tam dostać. Koralion wydaje z siebie dźwięki, które przypominają lwie ryczenie. Oczywiście skala ich głośności jest kilkukrotnie większa niż u kota, czego efektem jest odstraszenie natrętnych wrogów. U istot inteligentnych skutkuje to wywołaniem strachu i obawy przed wielkością, czy dostojeństwem monstra. Kto spotkał koraliona, ten traktuje go z szacunkiem. Oczywiście nie brakuje chętnych i odważnych, dla których pokonanie tego giganta jest niebywałym wyczynem i wyzwaniem. Polowania odbywają się na morzu z wykorzystaniem okrętowych katapult i desantowaniem na wyspie giganta. Warto wspomnieć o jego naturalnej odporności na zaklęcia, które związane są ze szkołą magii żywiołów. Bestia, dzięki bardzo grubej skórze, potrafi przyjąć wiele ataków, zarówno mechanicznych jak i magicznych. Jest też szansa odnalezienia na grzbiecie potwora rośliny, która tylko tam występuje. Nazywana przez piratów lwim sercem, przypomina kształtem owadożerną rosiczkę. Używana jest przez alchemików do wytwarzania potężnych mikstur, które po wypiciu, potrafią zwiększyć siłę i wytrzymałość.

Autor: Dragonias

Wróć do strony głównej