Kolcogłów

Przeglądano 966 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica - 80
Gatunek: Kolcogłów
Grupa: III (bestie magiczne)
Rycina:



1. Opis wyglądu:
Kolcogłów gabarytowo przypomina człowieka, z pewnym zastrzeżeniem – im więcej i częściej się żywi, tym większe rozmiary osiąga. Przeciętny osobnik mierzy od metra osiemdziesięciu, aż do dwóch i pół metra, przy czym najmniejszy, jakiego do tej pory spotkano osiągnął wzrost jedynie metra dwudziestu. Budowę mają humanoidalną: długie i chude nogi posiadają nieco krótsze od rąk, które są również bardziej umięśnione. Ich wielkie dłonie są zakończone krótkimi paznokciami. Na plecach dźwigają coś, co przypomina żołądek, gdzie składowana jest cała wypita z ofiary krew za pomocą ogromnej rurki – żyły, połączonej z tyłem głowy. Ich łeb nie przypomina ludzkiej głowy: nie mają uszu, nosa czy ust, posiadają za to trzy pary małych, białych oczu. Na czole mają sporych rozmiarów otwór, z którego w czasie ataku wysuwa się czerwona kłujka, mogąca bez problemów przebić skórę i zasysać krew. Ich skóra jest pozbawiona owłosienia, nieco oślizgła, występują w kilku umaszczeniach: ciemnozielonym, szarym, czarnym bądź oliwkowym.

2. Występowanie i zwyczaje:
Kolcogłowy żyją wyłącznie w leśnych głuszach, bagnach oraz ogólnie podmokłych terenach. Podczas dnia ukrywają się w jaskiniach i grotach, polują wyłącznie w nocy. Nie są stworzeniami stadnymi. Płodność uzyskują w wieku jednego roku. Żyją około dziesięciu lat, ciąża trwa zaś sześć miesięcy, po tym okresie przychodzi na świat zaledwie jedno młode. Żywią się krwią istot rozumnych oraz zwierząt. Atakują z zaskoczenia, kończąc walkę zwykle jednym ciosem: wbiciem kłujki w punkt witalny. Służą im tereny z odpowiednim zacienieniem i wilgocią w powietrzu: w przypadku zbyt długiego przebywania w suchych miejscach opadają z sił, może to prowadzić nawet do śmierci.
Bestie te są efektem eksperymentów magicznych na zwłokach ludzi i innych istotach rozumnych, próbą stworzenia niebezpiecznych, acz usłuchanych strażników dla nekromantów. Biorąc pod uwagę ich budowę, komponentami były również wszelkie istoty przypominające owady. Eksperymenty zakończyły się porażką – twórcy zostali przez swoje twory zabici i wyssani z krwi do cna, a same stworzenia rozpierzchły się po Fallathanie. Ich dokładna liczba nie jest obecnie znana.

3. Specjalne zdolności:
Wyczucie – z racji braku uszu czy nosa, swoje ofiary wyczuwają za pomocą drgań, są czułe na nagłe ruchy istot. Wyczuwają nawet drgania z odległości połowy kilometra. W połączeniu z bardzo dobrym wzrokiem (za dnia ulega on stępieniu z racji, iż zbyt mocne światło je oślepia) sprawia, że są przerażającymi bestiami.
Zwiększona szybkość i zręczność – przemieszczają się z ogromną wręcz szybkością, poruszają się zarówno po ziemi, jak i skacząc z gałęzi na gałąź. Ich ataki są nagłe, trudne do uniknięcia.
Kłujka – do ataku używa kłujki, którą jest w stanie przebić ludzką skórę i zacząć wysysać krew. Nie musi dokonywać tego kilkukrotnie, by pożywić się całą zawartością.
Regeneracja – stworzenia te dosyć szybko regenerują swoje siły witalne: dochodzenie do zdrowia zajmuje w ich przypadku o połowę mniej czasu, niźli gdyby dotyczyło to człowieka. Ich kłujka odrasta najszybciej, bo w przeciągu dwóch-trzech dni.
Wady:
Punkt witalny – Kolcogłowa najłatwiej zabić niszcząc jego żołądek, noszony przez niego na plecach.
Głuchota – bestie te nie posiadają uszu, są głuche.
Brak węchu – nie mają zmysłu powonienia.
Nocny łowca – polują jedynie w nocy, kiedy panują nieco niższe temperatury, a zbyt mocne światło jest w stanie oślepić te stworzenia.

Autor: Mirza nic Nohrat

Wróć do strony głównej