Ruan

2020-10-10 17:56:58

1. Skrócony opis rasy

Kolory oczu: wszystkie możliwe barwy i odcienie.

Kolory skóry: brązy, beże, czernie, biel i czerwienie.

Kolory włosów: Jak wyżej. Kolor włosów jest zawsze identyczny do koloru skóry.

Wzrost (od do): Od 50 cm do 250 cm

Waga (od do): 30 kg do 200 kg

Istotne różnice płciowe: w niektórych podgatunkach samce posiadają grzywę.

Ogon: tak.

Maksymalna długość życia: 350 lat.

Ruanowie to humanoidalna, poruszająca się na dwóch łapach rasa, którą potocznie  można nazwać "kotowatymi". Budową ciała, szczególnie kształtem głowy przypominają bowiem koty., natomiast łapy zakończone są wysuwanymi pazurami. Całe ich ciało pokrywa sierść, tej samej barwy co skóra. Wywodzą się z Wutanu. Te mniej chętne do życia wśród społeczeństw ludzkich pozostały w dziczy – lasach i puszczach.

Ich charakter i zwyczaje są bardzo zróżnicowane, zależne w dużej mierze od tego skąd wywodzi się dany osobnik.

Można ich podzielić na trzy główne szczepy:

  • Maluanów –  najmniejszych przedstawicieli Ruanów, zwykle mierzących od 50 do 100 centymetrów wzrostu. Najlepiej radzą sobie z kontrolą emocji.. Nierzadko zdarzają się wśród nich bardowie. Z uwagi na predyspozycje w postaci niewielkich rozmiarów i wrodzonej zwinności, najczęściej zostają  złodziejami i akrobatami. Wśród ich przedstawicieli można spotkać także rzemieślników oraz magów. Ich sierść jest bardzo różnorodna w swojej długości, a cechy płciowe są niemal niezauważalne.
  • Lituanów – sięgających od 100 do 170 centymetrów wzrostu. Najlepiej określa je słowo "panterowate" ponieważ zdaniem większości j ludzi, wiele osobników wykazuje podobieństwo do wszelkiego rodzaju pum i panter. Urodzeni łowczy oraz medycy. Mają mocno rozwinięte instynkty i często są samotnikami. Lituanowie, tak jak Maluanowie, unikają życia w większych społecznościach. Cechy płciowe szczepu są słabo zauważalne.
  • Ruthranów – mierzących od 170 do 250 centymetrów wzrostu. "Lwiowate", to dobre określenie, bowiem ich wyraźnie zaznaczone cechy płciowe do złudzenia przypominają te lwie – samce mogą pochwalić się bujnymi grzywami, od których rasa otrzymała przydomek. Znakomici wojownicy i rzemieślnicy, nierzadko też i bardowie, chociaż bardziej z pasji, niż faktycznych zdolności muzycznych. Najbardziej społeczne ze wszystkich trzech szczepów.

Oficjalnie, w żadnym szczepie nie są spotykani płatni zabójcy, nekromanci czymagowie śmierci, ponieważ Ruanowie nie podejmują się takich zajęć, a wybór jednej z wspomnianych profesji, oznaczałby trwałe wykluczenie z ich społeczeństwa. Śmierć jest dla nich procesem nieodwracalnym. Nie przyjmują używek w postaci narkotyków, ponieważ są na nie bardzo wrażliwe.

Dojrzałość fizyczną osiągają w wieku 70 lat. 300-letni Ruan jest klasyfikowany jako starzec..


2. Historia rasy

Ruanowie przez pokolenia zamieszkiwali swoje pierwotne Sferrum, wiodąc tam idylliczne i pokojowe życie w bardzo zjednoczonym społeczeństwie. Funkcjonowali jak jeden organizm, w którym większe jednostki służyły rasie siłą, a mniejsze zajmowały się czynnościami wymagającymi precyzji i skupienia. To właśnie ich solidarność i świadomość społeczna przykuła uwagę Starej Rasy, która to przeniosła ich do Fallathanu na chwilę przed tym, jak ich Sferrum zaczęło się rozpadać.

Z początku pozostali zjednoczeni, ale ogrom Fallathanu, dzieje historyczne i narastające animozje przyczyniły się do ich stopniowego rozpadu. Rozłam rozpoczął się, kiedy najmniejsi Ruanowie podjęli decyzję o poszukiwaniu własnego miejsca na nowych ziemiach. Późniejszy podział wśród pozostałych dotyczył preferowanego miejsca zamieszkania – część chciała pozostać w dziczy i ukryciu przed innymi rasami, podczas gdy pozostali woleli nawiązać kontakty z mieszkańcami Fallathanu, a także lepiej poznać nowy świat.

Zakończyło się to obustronnie akceptowalną separacją – i w ten sposób powstały zalążki trzech Szczepów. Ruanowie szybko zaadaptowali się do nowych środowisk, wykorzystując swoje rozmiary i nastawienie na współpracę, a dzięki otwartym umysłom i świadomości społecznej, łatwo unikały ewentualnych konfliktów.

Sytuację zmieniła jednak postawa Lituanów, którzy próbowali odciąć się od reszty świata i urządzali w lasach zasadzki na przedstawicieli innych ras – przez ich działania ludzie zaczęli nieufnie traktować Ruthranów, którzy w reakcji na nowe okoliczności zwołali pierwszy Konwent Ruanów, na który zaprosili przedstawicieli innych Szczepów. Ustalono tam podstawowe zasady dotyczące całej rasy: żaden samotny Ruan nie może zostać odrzucony przez innych, a wszelkiego rodzaju animozje muszą zostać odsunięte na bok w przypadku zagrożenia całej grupy. Wyraźnie wyznaczono granicę, wedle której zdrada rasy stanowi największą zbrodnię, na równi z uśmiercaniem dzieci. By zadbać o powszechną opinię na temat Ruanów, zabroniono złego mówienia przy przedstawicielach innych ras o jakimkolwiek Szczepie, Klanie czy rodzinie, wliczając w to nawet własne. Ustanowiono także święta Nadejścia Wiosny i Nadejścia Jesieni.

Nowe zasady umożliwiły bezkonfliktowe utrzymanie społecznego podziału, przy jednoczesnym silnym poczuciu tożsamości rasowej.

Zakończenie obrad przypieczętowano ogromną, wielodniową biesiadą, ostatnim zrywem niegdyś kompletnie zjednoczonego gatunku, zanim wszystkie Szczepy rozeszły się w różnych kierunkach: Ruthranowie jako pierwsi się osiedlili, wybierając egzotykę Wutanu i tam też w większości pozostali, Lituanowie wybrali dla siebie odosobnione ciepłe lasy, choć niektóre jednostki podążyły za Ruthranami, a Maluanowie rozproszyli się stopniowo po całym Fallathanie.

 

3. Wygląd

Kolor skóry:

  • Biały, beżowy, żółty, pomarańczowy, czerwony, brązowy, czarny, czarny z połyskiem, szary.

Głowa:

  • Kocia, o dużym pysku pełnym kłów, z długimi wibrysami przy nosie oraz nad oczami.
  • Pionowe źrenice, głównie wśród Lituanów.

Ciało:

  • Niezależnie od rozmiarów proporcjonalne i przystosowane do akrobacji. W przypadku Ruthranów bardzo umięśnione.
  • Zwinny ogon, chwytny w przypadku Lituanów.
  • Łapy rąk i stóp z długimi chowanymi pazurami. Łapy rąk podobne do ludzkich, chociaż pokryte futrem i grube.

Fryzury, stroje, ozdoby:

  • Wedle uznania w przypadku Maluanów.
  • Lituanowie preferują głównie skóry i lekkie odzienia z lnu, biżuterię z kości swoich ofiar lub z drewna.
  • Ruthranowie często noszą ze sobą preferowaną broń: najczęściej wszelkiego rodzaju młoty, maczety i miecze.


4. Charakterystyka

Kotowaci to rasa, o której krąży niemało mitów, jak chociażby takie, że lubią jeść myszy i pić mleko. Jak sami żartują – a trzeba powiedzieć, że jest to rasa która wykazuje całkiem duży dystans do siebie, przy jednoczesnym zachowaniu dużego poczucia dumy i honoru – jest to prawda połowiczna. Mleka nie odmawiają, tak jak i herbat, kaw czy piw, co do myszy – cóż. Mięso to mięso. Bardziej krwiste niż mocno wypieczone, aczkolwiek i  nieprzetworzona kuchnia ma swoich zwolenników wśród tego gatunku.

Ruanowie są rasą bardzo wszechstronną. Odnajdują się w magii, wojaczce i rzemiośle, a każdy ze Szczepów hołduje innym zasadom. Oprócz głównego podziału, Ruanowie mają też swoje wewnętrzne: nazywanych Klanami - jest około dwudziestu z każdego Szczepu i nietrudno kotowatego obrazić pomyłką.

Dodatkowo Ruanowie mają swój własny język – ruański, w wielu szczegółach gramatycznych i fonetycznych podzielony na trzy podmowy, zgodne ze Szczepami, przy czym każdy z Klanów ma też swój własny dialekt. Tak wielki podział językowy znacznie utrudnia nauczenie się typowego ruańskiego, bo znane są przypadki w których osoba nauczona tego języka. w zgodzie z zasadami danej podrasy, nie była w stanie płynnie porozumieć się z przedstawicielem innego dialektu.

Ruanowie mają obowiązek znać język trzech Szczepów oraz co najmniej 2 Klanów z każdego Szczepu. Dla innych ras, nieważne jaki dialekt jest akurat słyszany, język ruański to zlepek syczących i mruczących słów.

Maluanowie są najmniejszymi ze swej rasy. Magowie i rzemieślnicy, których głównym celem jest zdobywanie wiedzy. Najczęściej zamykają się w miejskich murach. Są najmniej zdziczali, chociaż nie tracą przy tym na swojej kotowatości. Ich podmowa jest prostsza w piśmie, ale bardziej skomplikowana w mowie – dokładniej w tonacji. Mają wiele słów, które pisze się tak samo, lecz tonacja nadaje im zupełnie różne znaczenie. Uchodzą za najmniej cenione wśród wszystkich Ruanów, prawdopodobnie przez swoisteoddalenie od natury.

Mówi się, że nie należy ufać Lituanom i nie są to słowa bez pokrycia. Z zawodu to głównie medycy lub łowczy, ich Klany są nieraz ukryte głęboko w puszczach, a pojedyncze osobniki żyjące w miastach i osadach odznaczają się introwertyzmem. Jeśli Lituan ma wybrać między swoim dobrem, a czyimś, zawsze wybierze swoje. Nie oszuka, ale też nie pomoże. Są bardzo mściwi i w zasadzie z tym Szczepem ludziom najtrudniej się porozumieć. Lituanowie niechętnie posługują się wspólną mową, czerpiąc satysfakcję z faktu, że ktoś nie potrafi zrozumieć ich języka. Niezwykle trudno im zaimponować.

Ruthranowie to głównie wojownicy lub rzemieślnicy, w tym często kowale i płatnerze. Zdarzają się wśród nich również bardowie, choć ten Szczep nie wykazuje szczególnych uzdolnień muzycznych. Jest natomiast najbardziej otwarty i życzliwy. Chętnie pomogą, aczkolwiek nigdy za darmo. Do każdej wyprawy dołączą bez namawiania. Lubią się bawić.

Ruanowie rozmnażają się z trudnością, zarówno we własnych Szczepach i Klanach, jak i poza nimi – przy czym to ostatnie jest zazwyczaj źle widziane. Między innymi dlatego, że dzieci dla tej rasy są najwyższą świętością i pozbawienie takiego malca oddechu jest dla nich największą zbrodnią. Dlatego Ruanowie unikają typowych wojen i najazdów, gdzie może odbyć się przypadkowa lub celowa śmierć dzieci. W ideologii chronienia najmłodszych wychodzą poza obręb rasy, odmawiając skrzywdzenia dzieci także innych ras. Za godne podziwu i szacunku poświęcenie uważa się wśród nich przygarnięcie i wychowywanie dziecka innej rasy.

Ruanowie sami bywają dziecięcy z natury. Lubią kolory, zabawę i śmiech, często więc i chętnie czerpią ze znajomości z cyrkowcami i bardami. Uwielbiają karczmy i miejsca, w których można się beztrosko bawić.

Między poszczególnymi Szczepami, przez setki lat wyraźnej separacji, wywiązał się pewien zauważalny dystans. Żaden Ruthran nie uszanuje Maluana, a żaden Lituan nie uszanuje Ruthrana lub Maluna. Każdy Klan ma swoje osobne święta i obrzędy, ogólnie jednak można powiedzieć, że ich wiarą jest szeroko pojęty kult przodków oraz natury, połączony z bardzo prymitywnym szamanizmem.

W każdym Klanie znajduje się co najmniej jeden osobnik odpowiedzialny za odprowadzanie duszy zmarłego do zaświatów. Niegdyś Ruanowie wierzyli, że jeśli ich dusze są czyste, zamieniają się w chmury i ulatują ku niebu by już zawsze wędrować w przestworzach. Obecnie owa wiara zmieniła się raczej w przykazanie dobrego życia, lekkiego, nie obciążającego złem siebie i innych. Żaden kotowaty świadomie i perfidnie nie powinien zrobić komuś krzywdy, aczkolwiek Lituanie często naginają tę zasadę.

Ze względu na różnice kulturowe, trudno wyodrębnić wśród nich szczególny ubiór czy biżuterię. Odpowiada ona głównie temu skąd wywodzi się dany Szczep. Wśród Ruthranów widać wyraźnie Wutańskie wpływy, Lituanie preferują skóry i lniane lekkie odzienie. Jedynie Maluanowie przykładają jakąś wagę do strojów, niejednokrotnie podążając za modą obowiązującą w danym mieście.

Wbrew obiegowej opinii Ruanowie lubią wodę. Zwłaszcza Ruthranowie znani z tego, że potrafią siedzieć długo w jeziorze i pływają najlepiej spośród wszystkich Szczepów. W przypadku ognia jedynie Lituanie wykazują względną niechęć, nie jest to jednak paniczny strach.

Mimo wszelkich podziałów, żaden kotowaty nigdy nie zdradzi drugiego w obliczu spotkania z inną rasą. Choćby był to największy wróg i to z innego Szczepu, Ruan prędzej da się zjeść żywcem, niż dopuścić się zdrady względem własnej rasy. Często spotykani są więc przedstawiciele tego gatunku, którzy mimo wzajemnych animozji, nieraz ze sobą skutecznie współpracują. Zdrada rasy jest karana ostracyzmem, a Ruanowie są mistrzami w szybkim przekazywaniu sobie każdej informacji.

Potrafią też na swój sposób nawiązywać więzi z dzikimi zwierzętami, głównie tymi kotowatymi. Psy im nie przeszkadzają, wilki też nie, o ile nie zaczną ich atakować.

Nie przepadają za wężami, toteż nie każdy gad będzie tolerowany w otoczeniu Ruana. Głównie zależy to jednak od danej jednostki. Kotowaci są silnie zhierarchizowaną rasą, w której podporządkowuje się prawu silniejszego lub mądrzejszego, zależnie od Szczepu. Przedstawiciele innych gatunków muszą się bardzo postarać, by kotowaty chciał ich słuchać lub się z nimi mierzyć.

Bardzo cenią sobie spokój. W większości przypadków nie szukają zwady. Są dumni, zwykle honorowi. Lubią pozytywne towarzystwa i miłe otoczenia. Unikają wojen, magów śmierci., nekromancji, chaosu i tak naprawdę wszystkiego co ich zdaniem prowadzi do zamętu i nieszczęścia. Przepadają za naturą i nawet Maluan zastanowi się dwa razy, nim wybierze między spędzeniem nocy pod gołym niebem, a w komnacie. Na ogół są dość opanowani, choć Ruthranowie potrafią wzbudzić respekt rykiem i prężeniem muskułów. Maluanowie zastępują to ciętymi ripostami i żartami, które czasem potrafią im przysporzyć więcej kłopotów.

Ruanowie lubią świętować i chętnie doszukują się ku temu powodów. Przede wszystkim celebrowane są narodziny dzieci, podczas których w danym Klanie urządzana jest wielka biesiada. Nie spotyka się samotnych matek. Kotowaci mają niepisaną zasadę, by przygarnąć każdą ciężarną samicę do swego kręgu, dlatego nie ma zbyt wielu przypadków Ruanów, którzy nie urodzili się wśród "swoich". Dowodzi to niewątpliwie teorii, że mimo wewnętrznych podziałów i animozji, rasa ta jest bardzo solidarna społecznie i nie dopuszcza do tego, by ktoś czuł się wykluczony, nawet jeśli nie pochodzi z tego samego Szczepu. Co ciekawe, największymi skłonnościami do niesienia pomocy wykazują się właśnie Lituanowie, powszechnie uważani za najmniej społecznych.

Do głównych i powszechnie uznawanych wśród Ruanów świąt zalicza się Nadejście Wiosny oraz Nadejście Lata. To drugie celebrowane jest w szczególny sposób: wszyscy Ruanowie zjeżdżają do swoich Klanów, które niekiedy zbierają się z innymi wśród Szczepów, by biesiadować całą noc, bawić się i grać w różne gry. Zgodnie z niepisaną zasadą, przyjmowani do stołu są wówczas wszyscy, którzy w tym radosnym okresie nie mają możliwości świętowania ze swoim Klanem i Szczepem.

W kwestii diety, Ruanowie to głównie mięsożercy i wszystkożercy. Nie zanotowano przypadku wegetarianina. Nieszczególnie lubią cytrusy, zaś ziołowe herbaty na bazie werbeny, melisy i mięty cieszą się wśród nich szczególnym uwielbieniem, 

Zadbane futro uważają za powód do dumy. Nie stronią od wszelkiego rodzaju specyfików i kosmetyków, żeby nadać sierści połysk, aczkolwiek wedle uznania i niepodważalnej starej prawdy, najlepiej działają na nią ryby - zatem kotowaci jedzą ryby często, najlepiej surowe lub wędzone.

Nie są zbyt przesądni, a podstawowe pisane i niepisane zasady, wpajane są im już od maleńkości, by każdy Ruan – żyjący w obrębie swojego Klanu, Szczepu Rasy albo ten, który swoich pobratymców nie widział od lat - zawsze wiedział, jak się zachować, na jaką pomoc może liczyć i jaką powinien zaoferować drugiemu Ruanowi.

 

5. Poradnik

  1. Ruanowie nie przepadają za Elfami, natomiast zdecydowanym szacunkiem obdarzają Krasnoludów. Być może jest to spowodowane tym, że w większości obie te rasy spełniają się w rzemiośle, a cecha ta jest bardzo szanowana wśród Kotowatych.
  2. Wśród Kotowatych nie ma jasno sprecyzowanego Matriarchatu lub Patriarchatu. Związki są traktowane dość luźno, dlatego Ruan przedstawiając się zawsze poda najpierw swoje imię, potem miana swoich rodziców, i przydomek wskazujący czym się zajmują.
  3. Ruan nigdy nie powie że jest Ruanem. Zawsze przedstawi się swoim Szczepem.
  4. Są bardzo honorowi i łatwo ich urazić.
  5. Niewielu z nich zajmuje się magią. Głównie jest to magia natury i żywiołów.
  6. Największą zbrodnią dla Ruanów jest uśmiercić dziecko. 
  7. Rozmnażają się jedynie w obrębie swojej rasy. Głównie w okolicach Nathmela i Kahala,u samicy zachodzi wtedy większa szansa na zajście w ciążę.
Wróć do strony głównej