Lilia Płaczka

Przeglądano 1261 razy

1. Typ: Roślina

2. Opis:
Lilia Płaczka to niezwykle dekoracyjna roślina o charakterystycznym kwiecie i spiralnie zwiniętych, cieniutkich łodyżkach. Podłużne, duże płatki kwiatu, zawsze w liczbie trzech, układają się w kielich skierowany ku ziemi. Przypomina to pochyloną w płaczu głowę, stąd też nazwa. Kwiat ma barwę intensywnej żółci, podobnie jak pyłek uwalniany spomiędzy dwóch igiełkowatych płatków. Proces ten zachodzi tylko raz jeden na cztery tygodnie, pod wieczór.
Łodyga grubsza, mięsista, gładka, ciemnozielona, od której odchodzą nieliczne pędy boczne z lancetowatymi liśćmi. Te pędy, na których nie ma osadzonych kwiatów bądź liści, są znacznie cieńsze i zwinięte w charakterystyczną spiralę.
Po czym zatem poznać (bez próbowania działania rośliny na organizmie), że lilia ta nie jest tylko zwyczajnym kwiatem? Intensywność barwy pyłku jest tak duża, że zdaje się on sam być źródłem światła. Kwiat uwalnia go tylko raz na cztery tygodnie, po czym usycha, by odrodzić się po kolejnych tygodniach. Kwitnienie następuje od wiosny do wczesnej jesieni, po czym lilia usycha, a bulwa, z której wyrasta, odpoczywa.
Występowanie - lasy Dworu Feniksa, miejsca zacienione, dość wilgotne. Niewykluczone, że spotkać ją można wszędzie tam, gdzie panuje klimat umiarkowany. Ponieważ wyrasta z bulw, możliwa jest hodowla i rozmnożenie. W odpowiednich warunkach, co kilka lat na bulwie przyrasta mniejsza, z której wyrasta nowa roślina.

3. Sposób przechowywania:
Odcięty kwiat bardzo szybko obumiera, dlatego niemożliwym jest trzymanie go jako ozdobę niczym inne kwiaty cięte. By zachować piękno lilii, można ją jedynie ususzyć.
Pyłek - należy zebrać do szczelnego pojemnika i zużyć jak najprędzej.
Liście - można ususzyć, co nieznacznie tylko osłabia ich właściwości. Ususzone przechowywać w zamkniętych pojemnikach. Świeże zalać wodą, jeśli ma być z nich sporządzony napar.
Bulwy - tylko te po czasie kwitnienia (po ostatnim przed zimą) nadają się do przechowywania bez ziemi.

4. Trwałość:
Pyłek - do trzech godzin od zebrania. Po tym czasie właściwości słabną. Po pięciu godzinach niewykorzystany pyłek jest bezużyteczny.
Ususzone liście i łodygi - do trzech miesięcy. Później słabnie efekt działania, dlatego ostatni susz należy wykonać tuż przed zimą.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Pyłek - doustnie bądź dodany do płynu (nie ma znaczenia jakiego, alkohol nie wzmacnia, ani nie osłabia działania)
Liście i łodygi - wypijane w postaci naparu lub roztarte do postaci papki nadają się do nałożenia miejscowo na ranę

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Działanie uspokajające, wyciszające, znieczulające:
- spożycie pyłku natychmiast uspokaja (np. podany osobie znajdującej się pod wpływem gniewu, u której wyzwolona została agresja)
- napar pomaga w atakach histerii
- papka nałożona na ranę znieczula, lecz nie tamuje krwawienia (konieczne zastosowanie dodatkowych specyfików, maści czy mikstur)
Działanie niepożądane: przedawkowanie może prowadzić do krótkotrwałej, samoistnie ustępującej depresji.
Dawki uznane za bezpieczne:
- jedna, niewielka szczypta pyłku
- kubek naparu z jednej garści suszu

6.1 Czas, po jakim zaczyna działać:
Pyłek - spożycie "na surowo" natychmiast; dodany do płynu po kwadransie od spożycia.
Napar - od kwadransa do pół godziny

Autor: Mirera

Wróć do strony głównej