Lepniak (Ojcogubiec)

Przeglądano 1375 razy

1. Typ: Wodorost o właściwościach narkotycznych.

2. Opis:
Chociaż trudno w tej chwili powiedzieć, kto pierwszy natrafił na Lepniaka, powszechnie utrzymuje się, że na ląd - uściślając, do Marlui - przywiózł go przemytnik Jonha Nebel, zwany Ścierwnikiem.
Wodorost swoją nazwę [lepniak] zawdzięcza przede wszystkim konsystencji, jaką ma w formie surowej. Wygląda zwyczajnie - zielone, chude pędy, dopiero, gdy przyjrzeć się dokładniej, dostrzec można żółte kropki, które pozwalają odróżnić lepniaka od innych morskich chwastów. Łatwo go jednak z nimi pomylić. Kolejną cechą odróżniającą go od innych morskich roślin jest to, że jest mdławy i słodki w smaku.
Odkryte zostały jego właściwości pobudzające, które umożliwiały zażywającym pozostanie na nogach nawet do trzech dób bez snu. Na samym początku nie zwrócono jednak uwagi, a może nie chciano zwrócić, na to, że lepniak wyzwala nie tylko niespożyte pokłady energii, ale również agresję.
Po kilku incydentach, lepniak stał się oficjalnie substancją zakazaną, wciąż jednak można dotrzeć do niego na czarnym rynku. W lepniaka zaopatrują się głównie przemytnicy, którzy sami chętnie używają go na swojej załodze, by ta była bardziej efektywna, a i nie bała się niebezpieczeństw, z jakimi wiąże się nielegalna praca na morzu.
Można spotkać się z różnym nazewnictwem. W mowie potocznej lepniak często określany jest mianem „ojcogubca”, co ciekawe, funkcjonuje również nazwa „syreni śpiew” (jak łatwo się domyślić, używana głównie przez samych uzależnionych).

3. Sposób przechowywania:
Zasuszony lepniak jest łatwy do przechowywania i trwały. Należy go przechowywać w szczelnym naczyniu, a na lądzie w suchym pomieszczeniu. Wyciągnięty spod wody, pozostawiony sam sobie i nieodpowiednio przechowywany, gnije.

4. Trwałość:
W stanie surowym, wyciągnięty z wody wytrzymuję około pięciu dni, po czym gnije. Zasuszony jest bardzo trwały, mimo to, utrzymuje się, że powinno się go użyć do roku po zasuszeniu.

5. Sposób, w jaki dostarcza się substancję do organizmu:
Popularnym sposobem spożywania lepniaka, jest żucie jego świeżych, pociętych pędów. Sposób ten jest jednak niemalże nieosiągalny dla ludzi znajdujących się na lądzie. Do nich lepniak dociera głównie w formie zasuszonych pędów: sproszkowanych bądź sprasowanych na podobne do cienkiego pergaminu płaty. Zarówno proszku, jak i płatów używa się do przygotowywania skrętów bądź - by efekt był mocniejszy - wcierania w dziąsła. U wieloletnich użytkowników lepniaka można zaobserwować delikatne zzielenienie dziąseł.

6. Efekt, jaki powoduje zażycie/dostarczenie do organizmu:
Silne pobudzenie organizmu, brak chęci czy właściwie niemożność snu. Nadpobudliwość ruchowa.
Lepniak powoduje pobudzenie umysłu, toteż jego zażycie skutkuje wzmożoną agresją, nadpobudliwością seksualną, chwilowym brakiem odczuwania strachu i refleksji nad swoim postępowaniem.

6.1 Czas, po jakim zaczyna działać:
Do godziny po zażyciu dawki; efekt utrzymuje się do ośmiu godzin, chyba, że w trakcie zażyto kolejną dawkę. Wielokrotne użycie może spowodować wycieńczenie organizmu, w skrajnych przypadkach śmierć.

6.2 Antidotum:
Nie posiada.

Autor: Khattaw

Wróć do strony głównej