Orczy Kisiel

Przeglądano 1178 razy

1. Typ: Trucizna

2. Opis:
Płynna ciecz przypominająca gęstością wodę, zabarwiona w kolorze bursztynu, bezwonna o gorzkawym smaku. Można ją mieszać z innymi cieczami w proporcjach jeden do jeden. Niestety nieprzyjemna gorycz pozostaje. Przygotowanie trucizny objęte jest tajemnicą orczych szamanów. Wykorzystywana przez zielonoskórych jako praktyczna mikstura do przyrządzenia goblińskiego kisielu. Używana tylko podczas wyjątkowych świąt.

3. Sposób przechowywania:
Przechowywać w zaciemnionym miejscu w szklanej fiolce. Naczynie powinno być szczelnie zamknięte.

4. Trwałość:
Nie traci swych walorów przez tydzień czasu.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu
Jedyna metodą dostarczenia trucizny do organizmu, jest rozcieńczenie jej z inną cieczą (wodą, alkoholem, sokiem etc) w stosunku jeden do jeden. Dawka śmiertelna to około szklanka mieszanki (podanie samej trucizny w niewielkiej ilości powoduje ataki wymiotów, dlatego stosuje się rozcieńczanie).

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie:
Po wypiciu trucizny następuje nieuchronna śmierć w ciągu kwadransa o ile nie zostanie podane antidotum. Bez leczniczego wywaru z wargowego ziela ofiara zostaje najpierw sparaliżowana a potem kona w męczarniach, nie mogąc wyrazić krzykiem swego bólu. Kolejne kilka godzin to rozkład wewnętrznych organów, przyjmujących formę gęstawej cieczy o konsystencji kisielu. Trucizna neutralizuje się, choć jest niewielkie ryzyko, że zadziała ponownie. Szkielet i zewnętrzna skóra nie zostają naruszone co czyni z nich pewnego rodzaju naczynie. Pozostaje skorzystać ze słomki i smacznego.

6.1 Czas, po jakim zaczyna działać:
Natychmiast po spożyciu.

6.2 Antidotum i jego dostępność:
Wywar z wargowego ziela.

Autor: Dragonias

Wróć do strony głównej