Elf

2020-08-31 00:16:34

 1. Skrócony opis rasy

Większość elfów ma jasne włosy, od białych poprzez jasnobłękitne, złote do jasnego brązu i zieleni. Ciemne kolory jak czarny, ciemny brąz, a także włosy rude należą do rzadkości. Podobnie jest ze skórą jasne jej odcienie są znacznie częściej spotykane niż opalona czy miedziana karnacja. Jedynie oczy elfów nie napotykają barier w kolorystyce przybierając nawet tak wyszukane kolory jak fiolet czy pomarańcz. Są w stanie dożyć wieku 2000 lat bez zewnętrznych oznak procesu starzenia. Nie wiadomo jednak jak długo żyją, bo Elfy nie przyznają się do swojego wieku obcym.

Osiągają wzrost między 150 cm a 190 cm i wagę od 40 kg do 90 kg.

Elfickie kobiety nie są hojnie obdarzone przez naturę - nie spotyka się elfek z wielkimi cyckami, ani tyłkami. Przedstawiciele tej rasy są umięśnieni, jednocześnie proporcjonalnie zbudowani. Muskulaturą nie dorównują ludziom, ale nie są ułomkami. Brak potężnych mięśni nadrabiają zwinnością i szybkością. Wbrew powszechnej  opinii - trudno pomylić elfią  kobietę z elfim mężczyzną. Cechą charakterystyczną są spiczaste uszy, których nie sposób przeoczyć. 

Elfy (Leafer) to długowieczna rasa, która zawsze strzegła swoich sekretów i tajemnic. Smukłe ciała, chłonne umysły. Przedstawiciele tej rasy są zwinni i inteligentni. Wyniosłe, aroganckie i przepełnione poczuciem wyższości w stosunku do młodszych ras. Cenią sobie prywatność. Do swoich Enklaw wpuszczają nielicznych, którzy zaskarbili sobie ich zaufanie. Wpływ zewnętrznego świata uważają za  szkodliwy i niszczycielski. Są gotowe walczyć zaciekle w obronie swojej niezależności. Bardzo cenią sobie inteligencję.

Złożoność zachowań Laefar przysporzyła już niejednego nieelfiego mędrca o ból głowy. Są bowiem rasą bardzo skrytą, o niezwykle bogatej, a zarazem skomplikowanej osobowości. Jako istoty długowieczne, elfy podchodzą do życia z o wiele większym dystansem niż inne rasy, nie śpieszą się w podejmowaniu decyzji, często wolą przemyśleć wszystko dokładnie, przewidzieć ewentualne konsekwencje. Śmiało powiedzieć można, że długowieczność ta kształtuje każdy aspekt ich natury.

Elfy często łączą swoje umiejętności magiczne ze sztuką posługiwania się orężem lub bardziej sekretnymi sztukami. W dziedzinach, którymi się parają osiągają szczyty mistrzostwa. 

 

2. Historia rasy 


Efemium (elf. Przemijanie), Stary Świat, nazwa nieistniejącego już Sferrum z którego najprawdopodobniej wywodzą się elfy zamieszkujące Fallathan. Należało do Ciał Sferrycznych o bardzo dużej gęstości oraz ponadprzeciętnych zasobach energii. Nic dziwnego zatem, że elfy (Laefar – elf. Lud z Gwiazd), jako istoty których Ajhos (dusza) rozwijało się w otoczeniu tak pokaźnych źródeł mocy same  dysponują imponującymi jej zasobami. Arqinum (elf. Apokalipsa – zagłada Sferrum), unicestwiło Stary Świat. Interesujący był natomiast sposób w jaki elfy dokonały Skoku. Tylko Denai posiadł wiedzę umożliwiającą otworzenie Wrót Wymiarów. Energię zaczerpnięto z samego wnętrza Sferrum, dosłownie wyssano z niego resztki “życia”. W ten sposób około 2000 lat Przed Erą Imperium Elfy przybyły do Ternum (elf. Nowy Świat – Fallathan).

- Zapiski Kronikarza Biblioteki Iar`Near

Zostały do Fallathanu sprowadzone przez tajemniczą siłę, którą była bogini Przeznaczenia Athiel. W Fallathanie pojawiły się około roku 2000 Przed Powstaniem Imperium (PI). Zasiedliły niezamieszkany przez nikogo Półwysep Aira Doron znajdujący się północy kontynentu Kar - Lua. Władcą Laefar została Rualy z rodu Inglorion. Rasa rozpoczęła poznawanie nowego kontynentu. W ciągu tysiąca lat Leafer zbudowały pierwsze miasta: Ilios (stolica), Eliria, Iar`Near (Stare Miejsce).

Rosły w siłę, rozwijały się, doskonaliły i poznawały kontynent. Zamknięte na obcych i inne rasy, które zamieszkiwały Fallathan, żyły w spokoju i odosobnieniu. Byli obserwatorami. Zaczęli przemierzać Sferrum docierając do najdalszych zakątków. Jednak nie ingerowali w społeczności, w wydarzenia. Zbierali informacje, które były spisywane i zachowywały się w przepastnych bibliotekach Ilios. W czasie 1500 lat Elfowie zasiedlili całą, lesistą północno zachodnią część, kontynentu od  morza po wysokie góry. Stworzone państwo nazwano Aurea. Południowa część kontynentu, która była terenem górzystym, pozostała przez nich niezasiedlona.
Mijające wieki przyniosły zmiany na całym Sferrum. Pojawiły się na nim inne rasy niż rdzenni mieszkańcy - Ludzie i Krasnoludy. Zaczęły się kształtować nowe cywilizacje, państwa, społeczności. Długowieczna rasa był świadkiem tych zmian, nie będąc ich aktywnym uczestnikiem.

Około roku 354 NE Elfy, które podróżowały po Sferrum poznając je, zaczęły osiedlać się w różnych jego częściach. Rozwijające się cywilizacje były na tyle ciekawe, że Leafer postanowili poznać je lepiej. To spowodowało, że przedstawiciela długowiecznej rasy zasymilowali się z lokalnymi społecznościami. Oczywiście zachowali swoje wierzenia. Nadal strzegły swoich sekretów i nie zmieniły się pod względem charakteru. Patrzył za to na inne rasy, jak na małe zagubione dzieci, którym trzeba było wszystko wyjaśniać i prowadzić przez życie za rękę. To spowodowało, że Elfy zostały uznane przez inne rasy jako aroganckie, zadufane w sobie i wyniosłe. W innych państwach powstały elfie enklawy, których długowieczni strzegą przed postronnymi. Jednak mają oni częstszy kontakt z innymi rasami i państwami, niż Elfy zamieszkujące Aureę, które mimo utrzymywania relacji dyplomatycznych czy gospodarczych z innymi państwami zazdrośnie strzegą swojej autonomii i sekretów. A obcych traktują z dystansem i nieufnością.

 

3. Wygląd 

 

Rasa elfów wywodzi się z zupełnie innego niestety już nieistniejącego Sferrum, dlatego trudno odgadnąć ścieżkę jaką pokonały do osiągnięcia swej obecnej postaci.


Z punktu widzenia religii elfy głęboko wierzą, że zostały stworzone przez Athiel. Być może istota ta ingerowała przy narodzinach elfiej rasy. Pewnikiem jest natomiast, że elfy posiadają zawiązane w sobie imponujące, jak na warunki tego Sferrum zasoby mocy, a co za tym idzie są w stanie dożyć wieku 2000 lat bez zewnętrznych oznak procesu starzenia. Podobno pierwsze Elfy przybyłe do Fallathanu mogły dożyć wieku nawet trzykrotnie dłuższego, lecz nie zachowały się żadne dowody potwierdzające stare legendy. Są one rasą niezwykle urodziwą. Pomimo swej żywotności Laefar odznaczają się o wiele drobniejszą budową ciała niż ludzie.


Laefar są znacznie szczuplejsze od ludzi, choć nic nie jest w stanie wyjaśnić faktu, że ich realna waga jest niewspółmierna do nacisku ciała na podłoże po którym stąpają. Nie dość, że zawsze poruszają się niemal bezszelestnie, to nie zostawiają po sobie prawie żadnych widocznych śladów (np. na śniegu, piasku). Dzięki temu mogą przejść po naprawdę cienkiej tafli lodu nie załamując jej. Choć fizycznie uznawane są za rasę słabowitą odznaczają się znaczną odpornością na warunki środowiskowe jak mróz czy upał. Oczywiście groźba wymrożenia czy też przegrzania organizmu nadal istnieje, jednak negatywne skutki takie jak udar słoneczny, czy odmrożenia postępują znacznie wolniej niż u ludzi.


Mniej też od nich potrzebują elfy pokarmu do normalnego funkcjonowania i lepiej go przyswajają przez co pochłaniają mniejsze ilości pożywienia w proporcji do swojej i tak niewielkiej masy. Z drugiej strony Elfy jako przybysze z innego Sferrum cechuje spora nietolerancja pokarmowa przy przyjmowaniu złożonych potraw, szczególnie tłustych i ostrych. Każdy elf dwa razy się zastanowi zanim sięgnie po pieczyste.

Większość elfów ma jasne włosy, od białych poprzez jasnobłękitne, złote do jasnego brązu i zieleni. Ciemne kolory jak czarny, ciemny brąz, a także włosy rude należą do rzadkości. Podobnie jest ze skórą jasne jej odcienie są znacznie częściej spotykane niż opalona czy miedziana karnacja. Jedynie oczy elfów nie napotykają barier w kolorystyce przybierając nawet tak wyszukane kolory jak fiolet czy pomarańcz.

Cechę tą dziedziczą często potomkowie mieszanych związków ludzi i elfów nawet na parę pokoleń w przód. Z punktu widzenia elfów jednak cechą gwarantującą czystość krwi i elfi rodowód niezmącony “ingerencją” istoty ludzkiej są… zęby, a dokładniej brak kłów. Tego nie dziedziczą potomkowie mieszanych związków.

Osiągają od 150 centymetrów wzrostu do 190 centymetrów. Waga między 40 kilogramów a 90 kilogramów. Kobiety są niższe od mężczyzn. Nie są hojnie obdarzone jak ludzkie kobiety. Nie spotkasz cycatej elfki z wielki tyłkiem. 

Przedstawiciele tej rasy są umięśnieni, jednocześnie proporcjonalnie zbudowani. Muskulaturą nie dorównują ludziom, ale nie są ułomkami. Brak potężnych mięśni nadrabiają zwinnością i szybkością. Wbrew powszechnej  opinii - trudno pomylić elfią  kobietę z elfim mężczyzną. Cechą charakterystyczną są spiczaste uszy, których nie sposób przeoczyć. 

Elfy są gorliwymi praktykami sztuk walki, ichni wojownik to naprawdę niebezpieczny wróg. Często łączą swoje umiejętności magiczne ze sztuką posługiwania się orężem lub bardziej sekretnymi sztukami.

 

4. Charakterystyka

 

Charakter:
- każdy chociaż przeważają charaktery chaotyczne i neutralne

 

Cechy charakteryzujące przedstawicieli elfiej rasy:


- ksenofobia
- arogancja
- wywyższanie się, traktowanie innych z “góry”
- przywiązanie do tradycji
- pogarda dla sztuki innych ras
- ignorancja 
- chłód, opanowanie
- cierpliwość

 

Stosunek do innych ras.

Laefar przez inne rasy postrzegane są zwykle jako istoty dumne i aroganckie, zapatrzone w siebie i w dorobek własnej kultury. Stawiają się ponad inne rasy, są mało tolerancyjni wobec innych kultur i zwyczajów. Nieelfy przez Laefar traktowane są jako istoty niedouczone, przez co nierozważne i chaotyczne w swym postępowaniu. Dlatego też elfy kładą tak duży nacisk na właściwe wychowanie młodych pokoleń, najbardziej podatnych na zgubny wpływ obcych kultur, szczególnie ludzkiej. Nawet uczeni innych ras i ich wiedza traktowani są przez dojrzałe elfy z przymrużeniem oka, nie jak mędrcy lecz jak dzieci, którym nieustannie trzeba wskazywać właściwą drogę, co już niejednokrotnie było przyczyną wielu waśni i nieporozumień pomiędzy elfami i młodszymi rasami.

Życie na uboczu rozwinęło w nich silny szacunek do przyrody, a także intuicyjny spryt i nieufność do wszystkiego co nienaturalne i obce. Bardzo ciężko zaskarbić sobie zaufanie czy też szacunek elfa, a wszelka zdrada spowoduje pewna zemstę. Elfy są nadzwyczaj pamiętliwe, a długowieczność sprawia, że nie muszą zbytnio się spieszyć z wymierzeniem kary, pewnym można być natomiast tego, że nastąpi ona w najbardziej dogodnym dla elfa momencie.

- niziołków czy gnomy traktują jak nieznośne dzieci; 

- Ich związki z krasnoludami są nieco chłodniejsze, jednak wciąż podziwiają tych wytrawnych rzemieślników

- Są nieprzychylnie nastawione do chaotycznych ras jak na przykład ludzie oraz żywią ogromną wręcz nienawiść do mrocznych elfów.

Złożoność zachowań Laefar przysporzyła już niejednego nieelfiego mędrca o ból głowy. Są bowiem rasą bardzo skrytą, o niezwykle bogatej, a zarazem skomplikowanej osobowości. Jako istoty długowieczne, elfy podchodzą do życia z o wiele większym dystansem niż inne rasy, nie śpieszą się w podejmowaniu decyzji, często wolą przemyśleć wszystko dokładnie, przewidzieć ewentualne konsekwencje. Śmiało powiedzieć można, że długowieczność ta kształtuje każdy aspekt ich natury. Dzięki niej potrafią osiągnąć stopień mistrzowski w niemal każdej dziedzinie życia, niezależnie czy jest to sztuka, rzemiosło wojenne, czy też szeroko pojęta wiedza magiczna. Dzięki latom nauki sumiennie dążą do perfekcji w dyscyplinie którą praktykują.

Są rasą bardzo mocno przywiązaną do swojego dziedzictwa kulturowego. Strzegą go przed ingerencją obcych i ich barbarzyńskich nauk, dlatego też tylko niewielkiej grupce zaufanych osób z innych niż elfia ras było dane gościć w elfich siedzibach.

Elfy darzą przyrodę bardzo wysokim szacunkiem, w przeciwieństwie do ludzi którzy nieustannie próbują ujarzmić siły natury, elfy dążą do pełnej harmonii z otaczającym je światem. Naturę i zamieszkujące świat istoty traktują jako jedność, żywy organizm, który należy otoczyć należną mu opieką i chronić go przed każdym, kto ośmieli podnieść nań rękę.

 

5. Poradnik

 

Elfy to przedstawiciele dumnej, długowiecznej rasy. Ich wyższość kulturowa oraz bogactwo doświadczeń jakie zebrali w ciągu swego długiego życia sprawia, że z trudem  komunikują się z innymi, krócej żyjącymi rasami, traktując je tak jak dorosły człowiek traktuje dziecko.

Nie przysparza im to wielu sprzymierzeńców, dlatego najczęściej izolują się w swych leśnych enklawach wśród własnych rodaków. Mogą w nich kultywować tradycje, kulturę oraz sztukę swojej rasy. Elfy posiadają naturalny talent magiczny będącym znakiem łaski Athiel. Magia w Ich życiu odgrywa ogromną rolę. Najczęściej wybierana przez nich jest magia natury i żywiołów, której przedstawicielami jest kasta Druidów.

Wszyscy przedstawiciele rasy darzą naturę najwyższym szacunkiem i chronią ją przed ekspansywną polityką innych cywilizacji. Stali się oni strażnikami leśnych ostępów a ich naturalne zdolności takie jak wyśmienity wzrok, słuch, lekkość ruchu pozwoliły im zostać mistrzami zwiadu, zasadzek i partyzantki. Leśne komanda przeczesują lasy wszędzie tam gdzie zadomowiły się Elfy, chroniąc nie tylko swoje ukryte w gęstwinie osady, ale także kontrolując wycinkę lasów i likwidując potwory zagrażające leśnej harmonii. Na tym polu zwykle dochodzi do konfliktów z innymi rasami, które starają się raczej ujarzmić siły natury (jak Ludzie czy Krasnoludy).  Większość cywilizacji Fallath czerpie korzyści z odkryć i wiedzy rasy Elfów, co sprawia, że powszechnie są uważani za wyjątkowo inteligentnych.  

Język elficki występuje w dwóch odmianach. Niższa, używana powszechnie, w mowie i piśmie oraz przez obcokrajowców – posiada pewne naleciałości ze wspólnego, jest prostsza i powszechniejsza. Wyższa, tzw. staroelficka, występuje w literaturze, tekstach modlitw i formułach czarów. Na bazie obydwu odmian tworzy się rozmaite języki tajemne, szyfry czy magiczne pieczęcie, możliwe do odczytania tylko dzięki wieloletnim studiom. Staroelfickiego używa także straż leśna w sobie tylko znanych sekretnych znakach i komunikatach.

Wiara Elfów związana jest z boginią Athiel, która wybrała je na swój lud i obdarzyła długowiecznością. 

 

6. Wiedza dostępna tylko dla członków rasy 

 

WIEDZA RASY

Tylko Elfy znają położenia elfickich enklaw. Nigdy nie wyjawiają nieznajomym ich lokacji. Tylko Ci którzy zdobyli zaufanie mogą - chociaż nie muszą - dostąpić zaszczytu poznania lokalizacji.


Nie ujawniają tajników rzemiosła, walki i magii - wszystkie sekrety z nimi związane są pieczołowicie chronione przez przedstawicieli rasy.
Elfy czystej krwi nie posiadają kłów. Mieszańce, mimo wszelkich cech zewnętrznych upodobniających ich do Leafer czystej rasy posiadają kły. 

WIEDZA INNYCH:

- elfy żywią się szyszkami (WI: 60) 
- elfy rodzą się na drzewach (WI: 30)
- rozmawiają z drzewami, kwiatami i zwierzętami (WI: 70)
- nie można odróżnić elfa od elfki (WI: 50)

 

Wady/Zalety:

Krucha budowa - Elfy z uwagi na swoją kruchą budowę otrzymują dodatkowe 10% obrażeń fizycznych.

Wyrafinowany gust - Elfy mają problem z trawieniem wysoce przetworzonego jedzenia. Zbyt mocno doprawione potrawy, pieczenie czy ciężkostrawne dania wystarczą by Elfowi zaszkodzić. Testy odporności na zatrucie wykonywane są z karą -100.

Naturalna Odporność - Elfy dzięki niezwykłemu przystosowaniu są znacznie bardziej odporne na trucizny i choroby od ludzi. Otrzymują premię +50 do testów odporności na trucizny oraz choroby (nie dotyczy niestrawności).

Lekka budowa - Elf posiada smukłą i lekką budowę ciała, potrafi lekko stąpać po ziemi i podłożu. Nie zapada się w śniegu, może kroczyć po dość cienkim lodzie, potrafi przemieszczać się bezszelestnie. Otrzymuje +50 do testów na Cichy Chód.

Sokole Oko - Elf może widzieć bardzo dobrze na odległość trzykrotnie większą niż człowiek. Otrzymuje premię +100 do testów opartych na tym zmyśle.Niesamowity słuch - Elf słyszy na odległość trzykrotnie większą niż człowiek. Otrzymuje +100 do testów opartych na tym zmyśle.

Wróć do strony głównej