Elf

Przeglądano 4587 razy

1. Wygląd

Elfy (Laefar) są drugą, zaraz po Ludziach najliczniejszą rasą Fallathanu. Choć przyrost naturalny zachodzi wolniej, to odznacza je długa żywotność (do 700 lat) oraz odporność na wiele chorób śmiertelnych dla młodszych ras.
Przedstawiciele elfickiej rasy posiadają od 150 do 170 cm wzrostu przy wadze wahającej się od 55 do 70kg. Uchodzą za wyjątkowe piękne, charakteryzują się idealnymi proporcjami ciała, delikatną budową i naturalną gracją. Mimo swej smukłości, bardzo dobrze znoszą ciężkie warunki atmosferyczne jak upał czy mróz.
Przyspieszony metabolizm powoduje, że Elfy nie odkładają tkanki tłuszczowej, przez co nie tyją (nawet w okresie ciąży). Są zwinniejsze i bardziej dynamiczne, muszą jednak częściej jeść, aby móc normalnie funkcjonować.  Z drugiej strony, jako przybyszy z innego sferrum, cechuje je spora nietolerancja trawienna przy przyjmowaniu złożonych potraw, szczególnie tłustych i ostrych. Stąd większość przedstawicieli tej rasy decyduje się na wegetarianizm.
Elfy posiadają jasną karnacje skóry, bez zarostu. Rysy ich twarzy są delikatniejsze, co zapewnia duże zainteresowanie wśród płci przeciwnej, nawet u przedstawicieli innych ras.. Elfy wyróżniają się także wyjątkowo wyostrzonym wzrokiem i słuchem, trzykrotnie silniejszymi niż wśród Ludzi.  Większość Elfów ma jasne włosy o bardzo szerokim wachlarzu odcieni. Rzadziej spotyka się ciemnowłosych a zupełnie wyjątkowo, raz na kilka pokoleń rodzą się dzieci o włosach w kolorze zieleni. Jedynie oczy Elfów nie napotykają barier w kolorystyce, przybierając nawet tak wyszukane kolory jak fiolet czy pomarańcz.
Kolejną cechą, są spiczaste małżowiny uszne, będące dla laików najbardziej charakterystycznym wyróżnikiem elfickiej rasy.

2. Historia

Elfy zostały do Fallathanu sprowadzone przez tajemniczą siłę, którą nazwały Athiel - Pani Życia. W Fallathanie pojawiły się około roku 5000 Przed Powstaniem Cesarstwa (PC). Zasiedliły niezamieszkany przez nikogo archipelag na zachód od kontynentalnego Fallathu -  Inis Birke, gdzie rozwinęło się ich państwo i kultura. Władcą Laefar został Arion z rodu Vier, zwany później Przewodnikiem. W tym okresie założono wiele zamorskich kolonii. Elficka rasa rosła w siłę, wznosząc wiele wspaniałych miast i osad. Białe łodzie docierały do najdalszych zakątków sferrum, pobudzając handel i rozwój wśród napotkanych ras.
Około roku 4300 PC doszło do kataklizmu nazywanego przez Elfów Okunum (elf. Upadek), który pochłonął Inis Birke. Nie przetrwały żadne zapisy z tego okresu, które wskazywałyby na przyczynę katastrofy, jednak legendy mówią o wstrząsach ziemi, erupcjach wulkanicznych na niewyobrażalną skalę, falach tsunami oraz chmurach pyłu przesłaniających światło Solimus.
Nieliczni ocalali, podjęli walkę o przetrwanie elfickiej cywilizacji, przenosząc się na kontynent Fallath. Tam, podzielili się na mniejsze grupy, szukając najlepszych warunków do stworzenia nowych kolonii i odbudowania utraconego dziedzictwa. Było to o tyle trudne, że przepadła cała wiedza pochodząca od Athiel.  Z upływem lat kontakty pomiędzy koloniami coraz bardziej się zacierały, a powstające różnice kulturowe i religijne spowodowały ich całkowite zerwanie.
Największa osada Elfów na Fallath powstała w lasach Loren w zachodniej części kontynentu.
Tym razem jednak, odizolowały się od świata zewnętrznego, koncentrując się wyłącznie na przetrwaniu i ochronie swych terenów przed agresywnymi sąsiadami. Przez ponad czterdzieści wieków, odbudowały swoją populację stając się drugą najliczniejszą rasą na kontynencie.
Sytuacja zmieniła się gdy Thoran z rodu Rion powołał do życia Cesarstwo Vanthijskie, włączając lasy Loren, do swego terytorium. Dzięki pertraktacjom Księcia Lasu Austa z Cesarzem Thoranem podpisano porozumienie między rasą Elfów i Ludzi. Elfy zgodziły się wejść w skład nowopowstałego państwa, w zamian otrzymując przyrzeczenie zachowania ich odrębności kulturowej i religijnej . Powstali wówczas Strażnicy Lasu, których zadaniem stało się utrzymanie owych postanowień i zapewnienie bezpieczeństwa elfickiej rasie. Ludzie otworzyli się na wiedzę i doświadczenie Elfów. Wielu z nich zaś, opuściło domy rodzinne, szukając szczęścia w miejskim życiu a nawet w polityce.
Taki stan utrzymywał się prawie 500lat. Niestety potomkowie Cesarza Thorana zaczęli naruszać autonomię Loren. Coraz częściej dochodziło do napięć na tle rasowym a skorumpowani urzędnicy, sprzyjali wrogom Strażników Lasu.
W roku 476 NE Elfy opuściły lasy Loren, doszło do wielkiej migracji Leśnej Straży oraz sprzymierzonego z nimi Zakonu Utopistów. Daleko na wschód od Cesarstwa utworzono nowe państwo Romen-Dor a okalające je lasy w których osiedliły się Elfy, nazwano Dol Velen.
Marzenia o stworzeniu nowego Inis Birke ziściły się a Strażnicy Lasu nie ustawali w staraniach krzewienia elfickiej kultury i sposobu życia na całym kontynencie. Do dziś Dol Velen uważane jest centrum elfickiej cywilizacji.
Nie wszystkim Elfom jednak podobała się koncepcja ponownego sojuszu z Ludźmi oraz rozpowszechniający się szybko na terenie Romen-Doru Kult Przodków. Część z nich podążyła na południe i na gruzach dawnej kolonii Inis Birke utworzyła nowe państwo – Almanan. Elfy z południa są bardziej konserwatywne, nieprzychylnie nastawione względem Ludzi, dbają o czystość swej rasy i kultywują dawne wierzenia.
W 1284r NE na Fallath najechało Imperium Daakarów doprowadzając do upadku Cesarstwa Vanthijskiego. Niedługo później padł Romen-Dor. Elfy z Leśnej Straży ukryły się głęboko w lasach Dol Velen i za pomocą elfickiej magii ukryły swe osady pod zasłoną iluzji. Elfy z Almanan również zostały wkrótce podbite, lecz nauczyły się żyć pod jarzmem Daakarów, nie tracąc nigdy nadziei na odzyskanie swych terenów. Na to trzeba było jednak czekać do roku 3800 NE, gdy Imperium Daakar zapadło się pod swym ciężarem a ogólno kontynentalne powstania i bunty podbitych ludów w końcu zmusiły najeźdźcę do kapitulacji.
Strażnicy Lasu znieśli chroniące ich zaklęcia i na podstawie ocalałych ksiąg oraz wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie odtworzyli Republikę Romen-Doru, ponownie zasiedlając Dol Velen. Również Almanańczycy, jak wiele innych nacji, podjęli walkę w celu odzyskania panowania na swoich ziemiach i ostatecznie wywalczyli niepodległość.
Tysiące lat niewoli sprawiły, że dawne zatargi wewnątrz rasy zeszły na drugi plan i pojawiła się szczera chęć ponownego zjednoczenia rasy. Z inicjatywy księcia Dol Velen Villquara Er’Rhuna, doszło do rozmów na szczycie przedstawicieli Dol Velen oraz Almanan, na których uznano Ettariel Inglorion z Romen-Doru za Duchową Przewodniczkę i Królową Elfów. Sojusz ten stał się kamieniem milowym w poprawie stosunków między Elfami na ziemiach Fallathanu kończąc okres waśni i wzajemnych niechęci.

3. Wskazówki dotyczące odgrywania

Elfy to przedstawiciele dumnej, długowiecznej rasy. Ich wyższość kulturowa oraz bogactwo doświadczeń jakie zebrali w ciągu swego długiego życia sprawia, że z trudem  komunikują się z innymi, krócej żyjącymi rasami, traktując je tak jak dorosły człowiek traktuje dziecko.
Nie przysparza im to wielu sprzymierzeńców, dlatego najczęściej izolują się w swych leśnych enklawach wśród własnych rodaków. Mogą w nich kultywować tradycje, kulturę oraz sztukę swojej rasy. Elfy posiadają naturalny talent magiczny będącym znakiem łaski Athiel. Magia w Ich życiu odgrywa ogromną rolę. Najczęściej wybierana przez nich jest magia natury, której przedstawicielami jest stworzona przez Elfów kasta Druidów.
Wszyscy przedstawiciele rasy darzą naturę najwyższym szacunkiem i chronią ją przed ekspansywną polityką innych cywilizacji. Stali się oni strażnikami leśnych ostępów a ich naturalne zdolności takie jak wyśmienity wzrok, słuch, lekkość ruchu pozwoliły im zostać mistrzami zwiadu, zasadzek i partyzantki. Leśne komanda przeczesują lasy wszędzie tam gdzie zadomowiły się Elfy, chroniąc nie tylko swoje ukryte w gęstwinie osady, ale także kontrolując wycinkę lasów i likwidując potwory zagrażające leśnej harmonii. Na tym polu zwykle dochodzi do konfliktów z innymi rasami, które starają się raczej ujarzmić siły natury (jak Ludzie czy Krasnoludy).  Większość cywilizacji Fallath czerpie korzyści z odkryć i wiedzy rasy Elfów, co sprawia, że powszechnie są uważani za wyjątkowo inteligentnych.     

Język elficki występuje w dwóch odmianach. Niższa, używana powszechnie, w mowie i piśmie oraz przez obcokrajowców – posiada pewne naleciałości ze wspólnego, jest prostsza i powszechniejsza. Wyższa, tzw. staroelficka, występuje w literaturze, tekstach modlitw i formułach czarów. Na bazie obydwu odmian tworzy się rozmaite języki tajemne, szyfry czy magiczne pieczęcie, możliwe do odczytania tylko dzięki wieloletnim studiom. Staroelfickiego używa także straż leśna w sobie tylko znanych sekretnych znakach i komunikatach.

Wiara Elfów związana jest z boginią Athiel, która wybrała je na swój lud i obdarzyła długowiecznością. Jednak przez rozwój wielu ośrodków elfickiej kultury zaszły spore zmiany w postrzeganiu wiary w każdej z nich. Elfy z południa żyjące w Almanan bezpośrednio oddają cześć boginii Aithel, na wzór Elfów z Inis Birke. Nie uznają innych bóstw a wobec obcych religii są nastawieni nieprzyjaźnie.
Elfy z Romen-Doru natomiast podchodzą do wiary bardziej liberalnie, dzięki czemu wykształcił się wśród nich Kult Przodków. Oddają one cześć dawnym herosom, uważając ich za narzędzia Athiel, które zesłała aby pomóc Elfom w odbudowie potęgi Inis Birke na terenie lasów Dol Velen. Dzięki nim można było rozpocząć nowy rozdział elfickiej historii.


Autor: Eboneth
Poprawki: Sobenna, Thoran

Wróć do strony głównej