Ptasznik czerwonopióry, czerwonopiór villerijski, czerwieniak

2020-07-27 16:35:57

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica -2
Gatunek: Ptasznik czerwonopióry
Grupa: I (zwierzęta)
Rycina



1. Opis wyglądu:
Ptasznik czerwonopióry to gatunek endemiczny, występujący tylko na terenie villerijskim, a i to nie wszędzie. Ceniony za piękne pióra barwy czerwonej, w zależności od płci od jaskrawej po ciemny burgund - wyjątkowo cenione wśród kupców i miłośników mody przez swą delikatność i piękne odcienie. Dla samców charakterystyczny grzebień z piór na głowie oraz długi ogon (dochodzący do 50 cm). To jeden z największych polnych grzebiących ptaków Fallathanu (zaraz po głuszcu). Posiada charakterystycznie potężne nogi (dłuższe niż u kuropatwy), które pozwalają na szybkie i wytrwałe poruszanie się po ziemi. Występują tam ostrogi, a stopy zakończone są trzema palcami. Pazury są silne, ale tępo zakończone, w przeciwieństwie do ptaków drapieżnych. Służą bowiem do rozgrzebywania gleby i przyziemnej roślinności. Dziób ma specyficzny kształt – dość potężny, na zewnątrz mocno wypukły, a koniec górnej szczęki zachodzi nieco na dolną. Umożliwia to chwytanie i uśmiercanie ofiar (głównie robactwa, bywa jednak, ze za pomocą potężnego uścisku świetnie radzi sobie z rozłupywaniem skorup orzechów czy większych nasion, oraz rozdrabnianiem owoców. Młode ptaki wyglądają podobnie do dorosłej samicy, ale mają od niej krótszy ogon. Wielkością dorosły osobnik dorównuje kurze domowej. Podobnie jak ona, to ptak towarzyski, tworzy małe grupy. Wiek koguta poznaje się po ostrodze, która służy w czasie walk z innymi samcami. Na niej od 2 roku życia dochodzi jeden pierścień, aż do końca życia, zatem liczba przeżytych lat jest o jeden większa niż liczba pierścieni. Długość ciała ptasznika dochodzi do jednego metra, łącznie z ogonem (samice są zwykle mniejsze, ich długość nie przekracza 70 cm), rozpiętość skrzydeł dochodzi nawet do 85 cm. Samce są zauważalnie cięższe od samic (1 - 1,5 kilograma).

2. Występowanie i zwyczaje:
Na ziemiach Fallathanu pojawiły się wraz z powstaniem Sferrum. Dla Villerijczyków to symbol wytrwałości i wspólnoty.
Ptak ten upodobał sobie przede wszystkim wrzosowiska i otwarte przestrzenie, ale nie są mu obce też tereny o licznych śródpolnych krzewach i gajach, skraje pól, szuwarów, świetlistych lasów, uprawne pola z zakrzewionymi miedzami i ugorami oraz nadrzeczne zarośla blisko wody – stawy, mokradła i rzeki. W okresie lęgowym (późną wiosną) odbywa tam toki i szuka pokarmu (zimą i po zbiorach zbóż latem nasiona i owoce leśne bylin oraz roślin drzewiastych, oprócz tego zielone roślin, korzonki, jagody i ziarno chwastów i zbóż. Latem dieta wzbogacona jest o duże ilości owadów, w tym stonkę ziemniaczaną oraz mrówki (i ich jaja), muchy, poza tym dżdżownice, ślimaki, żaby, jaszczurki, gryzonie, małe ryby i padlina.
Podobnie jak u innych ptaków grzebiących młode żywią się przede wszystkim pożywieniem zwierzęcym. Pokarmu szukają na ziemi – chodzą lub podbiegają w razie potrzeby. Rozgrzebują też glebę pazurami i dziobem wybierają pokarm. Jego skład zależy od możliwości danego siedliska i pory roku. Preferuje obszary, gdzie może skorzystać z kryjówek i zostać bezpiecznie na noc. Zimą wybiera siedliska bogatsze w kryjówki i chroniące przed wiatrem i wysokim śniegiem. Mogą to być pasy trzcin i doliny rzek, gdzie spotyka się często wtedy duże stada ptaszników. Jaja składane są w dołku, ukrytym między trawami, wyłożonym sianem i puchem. Z jednego lęgu, w którym samica składa do 10 jaj – przeżywa dwa do trzech piskląt. Po osiągnięciu roku opuszczają rodziców, a po upływie trzech lat są gotowe do zakładania rodziny; łączą się z jednym partnerem na całe życie.
Nie są jadalne – z racji odżywiania się nasionami miodnika, ich mięso ma właściwości trujące.

3. Specjalne zdolności:
- twardy, wytrzymały dziób
- odporność na nasiona miodnika (nasiona jednak zatruwają mięso, czyniąc je niejadalnym dla większości drapieżników)

Autor: Áyëron

Wróć do strony głównej