Driada

Przeglądano 3019 razy

1. Wygląd

Driady to smukłe i urodziwe istoty, które łatwo pomylić z Elfkami. Mają podobne do elfich, ostro zakończone uszy i są niewiele od nich niższe. Driady odróżnia nie tyle wygląd, co wyjątkowa więź z przyrodą, niedostępna nawet dla dzikich Elfów. Cechują się urokiem osobistym, swoistym powabem, szczególnie silnie działającym na ludzkich i elfich mężczyzn.

Driady mają skórę w odcieniach od złotego brązu, po zupełną bladość, chociaż czasem zdarzają się takie o zielonkawej skórze. Oczy i włosy Driad najczęściej mają barwy lasu i natury, pozwalające wtopić się w tło. Odcienie zieleni i brązu, rzadziej miodowe czy zrudziałe blondy. Są istotami długowiecznymi, ale na ich wyglądzie wiek nie odciska piętna.

Ubranie dla Driad ma o tyle znaczenie, o ile spełnia funkcję kamuflażu. Driady mogą chadzać nawet nago, ale często odziewają się we własnej roboty stroje, będące kombinacją roślinnych plecionek i zwierzęcych skór. Często też malują swoje twarze i ciała roślinnymi czy mineralnymi barwnikami, w kamuflujące wzory. Chodzą boso.

2. Historia

Driady zostały sprowadzone do Fallathanu około 5000 r. przed powstaniem Cesarstwa przez nieznaną siłę, o które one same nigdy nie wpominają. Osiedliły się w lasach i puszczach Fallathanu, gdzie założyły swoje Siedliszcza i skąd wychodzą raczej rzadko.

3. Wskazówki dotyczące odgrywania

Driady są bardzo wytrzymałe na zmiany temperatury, przewlekły post, czy brak higieny. Rany goją się na nich szybko, jeść mogą cokolwiek. Są w stanie przeżyć na jagodach i korzonkach dosyć długo. Rzadko jedzą mięso, chociaż im się zdarza. Raczej są zbieraczkami.

Driady tworzą sfeminizowaną społeczność, przypominającą nieco ul, z królową i robotnicami, jednak owe robotnice też mogą się rozmnażać i mają zdecydowanie większą swobodę działania. Driadzie dzieci wychowywane są wspólnie. Po zakończeniu okresu niemowlęctwa ich więź z matkami słabnie na rzecz więzi z całą wspólnotą, choć poszczególne driady są świadome kto jest ich matką, babką, siostrą. Nie ma to jednak dla nich tak wielkiego znaczenia jak dla np. ludzkich rodzin.

Driady rozmnażają się przez dzieworództwo, co oznacza, że są samowystarczalne w tym względzie. Do poczęcia dochodzi w Świętym Gaju, który jest najpilniej strzeżoną przez nie tajemnicą.

Driady nie są chętne długim relacjom, nie rozumieją idei małżeństwa i roli ojca w rodzinie. Dlatego też najczęściej przygody Driad z samcami innych rasami są dosyć przelotne i typowo rozrywkowe.

Zwierzchniczką każdego “ula” jest zawsze najstarsza Driada. Pełni ona rolę królowej i kapłanki łącząc w sobie godność oraz mądrość. Rolą królowej jest takie kierowanie “ulem” aby był on bezpiecznym miejscem a wszelkie tajemnice pozostały tajemnicami. Zwykle królowe Driad wchodzą w układy z miejscowymi władykami co zapewnia im spokój, który tak sobie cenią. Władcy zdają sobie sprawę, że lepiej żyć z tymi leśnymi stworzeniami w pokoju ponieważ usunięcie ich z lasu jest praktycznie niemożliwe bez ogromnych nakładów pieniężnych, z kolei traktując je jak sojuszniczki można być pewnym, że od strony ich lasu żaden wróg się nie przekradnie.
W puszcze, w których władzę sprawują Driady nie zapuszczają się nawet Elfi zwiadowcy. Nigdy nie wiadomo kiedy w takim miejscu spotka nieszczęśnika śmierć z ręki driadzich wojowniczek.

Młode driady w większości przechodzą to samo szkolenie w dziecięcych latach. Uczone są orientacji w lesie, szacunku do wszelkich przejawów życia, rozpoznawania roślin i korzystania z ich właściwości, zdobywania pożywienia, strzelania z łuku, sztuki kamuflażu i obłaskawiania dzikich zwierząt. Oprócz tego istnieją driadzie specjalizacje, chociaż nie wszystkie Driady muszą wybrać sobie jedną z nich. Owe specjalizacje dotyczą:

- zgłębiania tajników przyrody, co pozwala tworzyć leki i trucizny;
- przyjęcia roli kapłanki;
- nauki młodych Driad umiejętności przetrwania w lesie;
- treningu bojowego;
- wytwarzania przedmiotów codziennego użytku z naturalnych materiałów, choć większość np. metalowych rzeczy Driady po prostu znajdują albo kupują. Nie ma driadzich kowali.

Są też takie, które mimo wrodzonej driadziej skrytości i niechęci wobec obcych, kontaktują się ze światem zewnętrznym. Te handlują z tymi co odważniejszymi kupcami, którzy zapuszczają się w leśne ostępy i wymieniają swoje towary na zwierzęce skóry czy produkowane przez driady leki.

Driady wyznają kult przyrody i wszystkiego co ożywione. Respektują obce bóstwa, np. elfią Athiel, ale same czczą personifikację natury w postaci Pani Lasu, której składają cześć w swych matecznikach. Nie budują świątyń i zakonów. Modły wznoszą w Świętych Gajach, czy przy starych drzewach, które dla przypadkowego wędrowcy nie różnią się niczym od zwykłych drzew. Driady mają kilka swoich świąt, opartych na zmianach pór roku i na pamięci o ważnych wydarzeniach w ich własnej historii. Podczas takich ceremonii prym wiedzie królowa-kapłanka. Gromadzą się wokół niej nawet te Driady, które na co dzień wolą samotne życie w głębi lasu.

Wróć do strony głównej