Letaa

Przeglądano 1815 razy

Kształtujący się w odosobnieniu Szczep pustynnych gadów. Ich osiągnięcia na tle innych Jaszczurów wydają się monumentalne (pismo, balsamowanie zwłok, hodowla zwierząt). Mimo iż mało liczni, ci nomadzi zaskarbili sobie wysoką pozycję wśród innych Jaszczurów swą przebiegłością.

1. Wygląd

Pustynne Jaszczury posiadają dość specyficzny wygląd, który pozwala odróżnić je od Daggonów i Shelaalei. Są dosyć pokaźnych rozmiarów, często nieproporcjonalnie zbudowani, dobrze umięśnieni, choć pod względem siły nie mogą się równać z wojowniczymi Daggonami. Ich wzrost waha się od 2 do blisko 3 metrów, a waga od 230 do 280 kilogramów. Pomimo swych raczej niemałych gabarytów są zwinni i szybcy, choć nie tak bardzo jak mniejsi i lżejsi łowcy z dżungli. Nie można im jednak odmówić niebywałej zręczności. Łuski mają matowe, pozbawione blasku, twarde i szorstkie w dotyku. Ich kolor przypomina piach. Najsłabszym punktem w fizjonomii tych gadów jest ich brzuch, gdyż brakuje tam mocnych łusek. W tym miejscu występują słabe tarczki, wrażliwe na dotyk. Letaa charakteryzują się długimi szyjami i ogonami oraz rogami na łbach i regularnie rozmieszczonymi kostnymi wyrostkami. Nie można również pominąć grzebieni, tworzonych przez puste w środku kości, połączone ze sobą skórzastą błoną. Rozkładają się one zazwyczaj pod wpływem silnych emocji, niezależnie od woli właściciela. Pyski są krótsze i szersze niż u Daggonów, sprawiają wrażenie bardzo ciężkich. Ślepia są węższe niż u przedstawicieli pozostałych szczepów, głęboko osadzone, brązowe lub żółte. Każda z łap zakończona jest kompletem pięciu silnych, wyjątkowo ostrych pazurów, które zapewniają szczególną zręczność. Letaa poruszają się zarówno na czterech, jak i na dwóch kończynach. Nie przyodziewają żadnych ubrań (nawet przepasek biodrowych), za to bardzo chętnie noszą wszelakiego rodzaju biżuterię (naszyjniki, bransolety itp., itd.), lubią, kiedy jest wyjątkowo barwna i błyszcząca.

2. Charakterystyka

Pustynia nauczyła ich ostrożności, rozwagi i czujności, bowiem tam często rzeczy nie są takimi jakimi się wydają na pierwszy rzut oka. Ci wędrowcy znani są z dosyć chłodnego podejścia do rzeczywistości. Zdają sobie sprawę z tego, że są nieliczni. Są dobrze znani wśród pozostałych szczepów ze swej neutralności, której kurczowo się trzymają. Pozostają bezstronni nawet w sytuacjach kryzysowych dla krewniaków czy też całej Reptilii. Letaa posiadają bardzo niemiły zwyczaj, jakim jest odwdzięczanie się. Oddając przysługę temu Jaszczurowi, skazujemy się na jego uporczywe towarzystwo, dopóki ten nie będzie miał okazji do spłacenia swojego zobowiązania.
Letaa to urodzeni handlarze. Dobijanie targu z kupcem Letaa jest czymś więcej niż samym handlem – to gra, której zasady ulegają zmianie z każdym wypowiedzianym słowem, a najpewniej kupujący zabierze ze sobą wiele więcej niż pierwotnie zamierzał kupić. Udaje im się to tylko dzięki sprytowi oraz charyzmie. Te Jaszczury potrafią zauroczyć niemal każdego. Trudno powiedzieć czemu ją zawdzięczają, ale umiejętnie wykorzystują tę umiejętność do swoich celów.
Letaa nie pogardzą dobrą zabawą i ucztami. Z radością oddają się wszelkiemu hazardowi. Szczególnie popularne są gry karciane.
Letaa wśród ciepłokrwistych znają jedynie ludzi i nienawidzą ich szczerze. Uważają, że świat byłby znacznie lepszy, gdyby ich wszystkich wybić, co jest częstym tematem rozmów z Daggonami. Dlatego dochodzi do regularnych napadów na ludzkie karawany oraz oazy.

3. Struktura społeczna

Na samym szczycie hierarchii religijnej tego Szczepu stoi Melech. Jeżeli Melech jest samicą, to panuje Matriarchat, jeżeli zaś samcem, to Patriarchat.
Letaa swych Przodków otaczają wielką czcią. Nomadzi mumifikują swoich zmarłych, wierzą bowiem, że zapewni im to życie wieczne. Mumifikacja ma zatem na celu zapewnienie nieśmiertelności. Jest to proces długi i skomplikowany, znany jedynie wtajemniczonym szamanom. Po mumifikacji ciało umieszcza się w prostych, wytrzymałych sarkofagach. Jedynie zasłużeni dostępują zaszczytu posiadania własnych grobowców. Letaa uważają, że źle pochowany zmarły lub zbezczeszczona mumia, to najgorsza rzecz jaka może je spotkać. Dusza zostaje wówczas nierozpoznana przez bogów i skazana na wieczne tułanie się w Międzyświecie (miejscu, które znajduje się pomiędzy światem Żywych i Umarłych). Każdy zmarły chowany jest z całym swoim dobytkiem, a grobowce tych, którzy pełnili jakąś ważną funkcję lub wsławili się w walce, zamieniają się w prawdziwie skarbce, bowiem nie szczędzi się im cennych przedmiotów. Tym, co otrzymują wszyscy jest niewielka szkatułka, w której znajduje się kilka kolorowych figurek. Są to podobizny sług, którzy mają służyć swym panom w życiu pozagrobowym. Nie otrzymanie ich jest znakiem, że dany Reptilion zawinił czymś za swego życia.
Na pustyni znajduje się dolina Emek Hamanoach, cmentarzysko Jaszczurów, zamieszkiwane przez grupę szamanów, która zajmuje się mumifikacją zwłok. Massan i Gorrog są uważani za boską parę, która dała wszystkiemu początek. Traktuje się ich jako swoisty symbol równowagi pomiędzy Porządkiem a Chaosem. Letaa wierzą, że jedno nie może istnieć bez drugiego. Massan jest czczona jako Wielka Matka, dawczyni życia, surowa, ale sprawiedliwa. Gorrog jest dopełniającym ją pierwiastkiem Wszechświata. Oprócz tego Letaa mają kilkunastu innych bożków, których kulty nie są aż tak powszechnie znane. Są to między innymi:
Majim – jego symbolem są złączone jaszczurze dłonie, w które nabrano nieco wody. Opiekuje się on wszystkimi zbiornikami tego życiodajnego płynu.
Jeled – jego symbolem jest jajo trzymane przez małego Reptiliona i jest patronem małych Jaszczurek
Chol – jego symbol to wir piachu, panuje nad wiatrami pustynnymi.
Haman - Pan Zmarłych, jego symbolem jest mumia Reptiliona, która trzyma w dłoni kość, odpowiada za spokój zmarłych i ceremonie pogrzebowe.
Noded Twaj - jest opiekunem wędrowców i dróg, a jego symbolem jest wyciągnięty wskazujący palec, często wznosi się do niego modły o bezpieczną podróż i dogodną drogę.
Rochel – jego symbolem jest sakiewka. Patronuje handlarzom, jego imię często pada podczas zaciekłego targowania się.


Autor: Grono MG i graczy
Poprawki: Sobenna, Thoran

Wróć do strony głównej