Wilkołak

2020-09-16 19:11:27

1. SKRÓCONY OPIS

 

Wilkołaki swój początek biorą w Skadii, chociaż na resztę kontynentów rozprzestrzeniły się już w kilkaset lat po swoim pojawieniu, podążając za głosem swych szamanów. Dzisiaj bliższe ludziom niż dzikim bestiom, posiadają zdolność przemiany zarówno w wilka, jak i humanoidalną postać hybrydy, najczęściej kojarzoną z wilkołactwem i obecną w licznym folklorze. Charakteryzują się impulsywnością, pociągiem do natury i stadnym życiem. Tworzą własne społeczności, samotnicy prędko zatracają swoje człowieczeństwo, a niedługo potem i życie, nierzadko z rąk własnych pobratymców. Istnienie rasy jest ogólnie uznawane za fakt, chociaż nie brakuje osobników, którzy swoją prawdziwą naturę kryją w cieniu. Efektem tego - oraz niechęci wilkołaków do omawiania spraw rasy - jest ogrom ludowych podań i legend, nierzadko całkowicie absurdalnych.

 

Wygląd:

Verr - postać ludzka 

Kolory oczu: wszystkie możliwe barwy i odcienie, jakie można spotkać u ludzi.

Wzrost (od do): Od 150 cm do 200 cm 

Waga (od do): 50 kg do 100 kg (samice są od samców lżejsze)

 

Varulf- postać hybrydy 

Kolory oczu: Podobny do tego w ludzkiej formie

Wzrost (od do): od 100 do 110 dodatkowych centymetrów

Waga (od do): do 120-130 dodatkowych kilogramów

 

Varug- postać wilka

Kolory oczu: podobne do tych w ludzkiej formie

Wzrost- (od do): Wysokość w kłębie- 80-100 cm, długość 130 -160 cm + ogon, , który zazwyczaj wynosi ⅓ długości ciała

Waga- 60-80 kg

 

Długość życia  - do 600 lat

 

2. HISTORIA

 

Fallathańskie wilkołaki biorą swój początek - jak głosi legenda - w mroźnej Skadii. Stamtąd dopiero rozprzestrzeniły się na resztę kontynentów i wysp, kolonizując cieplejsze rejony.

W zamierzchłych czasach, gdy skadyjskim plemionom brakowało jeszcze kultury i sztuki, a przeżycie zależało w całości od osobistych umiejętności oraz odwagi, jedno z takich plemion obrało za swój totem wilka. Ich wojownicy oraz łowcy przebierali się w wilcze skóry idąc do walki, a matki wpajały dzieciom od narodzin, że należą do najdzielniejszego plemienia na Wyspie. Obok odwagi wychwalano i dzikość, którą mieli odziedziczyć po wilkach - wojownicy wyli przed bitwą niczym zwierzęta, a wziąć za żonę członkinię "wilczego plemienia" mógłby, zdaniem ich sąsiadów, tylko szaleniec. Uchodziły one bowiem za równie nieprzewidywalne i impulsywne co zajęci wojaczką mężowie, bracia i ojcowie.

Jak dalej podaje legenda, bóstwa (a zdaniem skadyjskich wilkołaków bóstwem tym był Ordin), czy to rozbawione, czy to oburzone zdziczeniem oraz pychą wilczego plemienia, stworzyły prawdziwe wilkołaki, aby ukarać skandyjskie plemię.

Pewnego dnia o świcie, z pobliskiego lasu wypadły masywne monstra, łamiąc w pędzie nisko zawieszone gałęzie i przeganiając poranną mgłę. Z wyglądu przypominały humanoidalne wilki, jedne bardziej masywne od drugich. Wilcze plemię nigdy jeszcze nie widziało takiej furii i dzikości w walce - żadna osłona i żadna broń nie była w stanie stanąć tym bestiom na drodze. Wpadły do osady, siekąc i dziurawiąc pazurami każdego, na kogo gniewne było ich bóstwo. W jeden dzień całe plemię zostało wybite przez istoty, za które się podawało. 

Ta pierwsza grupa wilkołaków - w tradycji nazywana Pradawnymi - dała początek całej rasie. Na  wiele lat zniknęli w niedostępnych lasach i górach Skadii, zostawiwszy za sobą niepokojący ślad szczątków wilczego plemienia. Zdawało się, że twórca wilkołaków zapomniał o nich zupełnie, pozostawiając ich jako pamiątkę po pysze ludzkiej oraz boskim gniewie.

Stan rzeczy utrzymywał się przez kilka kolejnych lat, kiedy to jeden z Pradawnych (w tradycji zwany Runarem) wystąpił przed stado oraz ówczesnego alfę hybryd, by obwieścić im słowa ich twórcy, jakie otrzymał we śnie: w najbliższą pełnię mieli powrócić w miejsce, "gdzie pierwszy raz posmakowali ludzkiej krwi".

Uczyniono zgodnie z tym poleceniem, a kiedy całe stado humanoidalnych potworów zebrało się na zgliszczach wilczej osady, zaś Luminus wkroczył w pełnię, jakaś nieujarzmiona siła chwyciła zebrane monstra i poczęła je przekształcać - boleśnie - w bardziej ludzkie istoty. Kiedy ta pierwsza przemiana doszła końca, a wymęczone pierwszą metamorfozą ludzkie oblicza spojrzały po sobie zdziwione, zaczęła się druga, tym razem formę człowieka zamieniając w wilczą.

W ten sposób wilkołaki zyskały swoją osławioną umiejętność przemiany. Runara zaś, którego uznano za łącznika z bóstwem, obrano na pierwszego fensara, a później i na alfę - w tych czasach bowiem alfa miał nadal pierwszeństwo do samic w stadzie, a Pradawni uznali, że jego zdolność rozmowy z bóstwem należy przekazać następnym pokoleniom.

Potrafiąc się teraz upodobnić do ludzi, wilkołaki zaczęły dostosowywać się do życia między ludźmi. Zaczęły przyjmować ludzkie zwyczaje i nawyki, mimo iż nadal żyły nieco na uboczu, tworząc własną społeczność.

Kolejnym kamieniem milowym w ich historii była tzw. Misja.

Kiedy Pradawni zbliżali się do kresu życia (a zatem kilkaset lat po ich pojawieniu się) ówczesny fensar miał kolejny proroczy sen - oto Ordin pragnął, by pokonali wielkie wody w poszukiwaniu nowych ziem. Udowodnili bowiem, żyjąc obok Skadyjczyków, że sąsiedztwo ludzkie nie jest im straszne, a gatunek jako całość wspiął się ponad zdziczałe monstra. 

Wedle tradycji powstały wówczas trzy stada - jedno z nich pozostać miało na Wyspie, dwa pozostałe ruszyć za morza. Stary, skadyjski kamień runiczny notuje, że stada te nazwano dość prozaicznie: vestroenn (zachodnie, bo wyruszyło na zachód) i austroenn (wschodnie, bo wyruszyło na wschód). W ten sposób, jak się podaje, wilkołaki dotarły na dwa główne kontynenty, a stamtąd, z czasem, i na okoliczne wyspy, zasiedlając - tak jak wskazywała im Misja - cały świat.

 

2. WYGLĄD

 

Każdy wilkołak posiada trzy formy:

 

Pierwsza, ludzka postać, nazywana Verr, jest dokładnie taka sama jak ta przed przemianą. Nie ma fizycznych różnic, które mógłby w jakikolwiek sugerować, że ktoś jest wilczym. Tak jak u ludzi, między wilkołakami można znaleźć wszystkie kolory włosów, oczu, czy skóry. Podobnie ma się ze wzrostem, czy wagą - nie ma tu znacznych odchyleń, jednak można zauważyć, że w większości przewijają się sylwetki smukłe, czy atletyczne. 

Jedyne zmiany zachodzą w przypadku zmysłów - węchu i słuchu, które zostają wzmocnione. Oczywiście nie dorównują tym w wilczych formach, ale są zauważalne.

Drugą, a zarazem najpotężniejszą z form jest bestia, Varulf, czyli forma pośrednia wilka i człowieka. Najłatwiej można ją opisać stwierdzeniem, że jest to żywa maszyna do zabijania. W przeciwieństwie do człowieka czy wilka, w tej formie wilkołak nabiera olbrzymich gabarytów - waga i wzrost ulegają dużym zmianom - (od 100 do 110 cm i do 130 kg więcej. Zdarzają się odchylenia od normy, ale są niezwykle rzadkie i mowa tu o większych jednostkach- te mniejsze nie są niczym niezwykłym. Wielki pysk staje się bardziej masywny, kły są grubsze i dłuższe tak jak pazury na każdej z łap, które służą również jako broń. Futro staje się krótsze i bardziej szorstkie (choć nie jest to regułą). Kolor jest podobny do owłosienia w ludzkiej postaci. W przypadku oczu sprawa ma się podobnie  - kolor się nie zmienia, może różnić się tonacją, czy intensywnością barwy.

Tak jak w pozostałych formach, zmysły stają się wyostrzone i tu zmiana jest najbardziej dostrzegalna. Wilkołak zyskuje też na sile i wytrzymałości. Podobnie ma się regeneracja, która jest o wiele szybsza i bardziej efektywna.

Postać hybrydy niesie ze sobą dodatkowe niebezpieczeństwo- wilkołak jest bardziej podatny na bodźce, reaguje na nie intensywniej, co zaś sprawia, że trudniej mu zachować kontrolę. Nawet doświadczony wilczy musi wykazać się niesamowitymi pokładami silnej woli, by utrzymać bestię w ryzach i nie dać się ponieść zwierzęcym instynktom, czy morderczemu szałowi, co zdarza się nader często.

Trzecią, najczęściej używaną formą jest wilcza, określana mianem Varug. Wyglądem przypomina coś pomiędzy wargiem a zwykłym wilkiem, na którego można trafić w lesie. Dodatkowe centymetry i kilogramy (130 - 160 cm + długość ogona, która zazwyczaj wynosi ⅓ długości ciała oraz 60 - 80 kilogramów) nadają mu bardziej masywnego wyglądu niż w przypadku leśnego kuzyna, mimo to człowiek, który nie miał szczęścia i trafił na wilkołaka (zachowując przy tym życie), jest w stanie go pomylić z dużym okazem wilka. Futro jest gęstsze i bardziej miękkie niż w przypadku hybrydy. Kolorystycznie nie odbiega od tego widocznego u bestii, czy włosów ludzkiej postaci. Z oczami jest podobnie: barwa zawsze jest zbliżona, do tej w bazowej formie.

Wilk również posiada wyostrzone wszystkie zmysły, choć na mniejszą skalę niż w przypadku hybrydy. Tę formę cechuje szybkość i zwinność, która pozwala wilkołakowi zmienić się w prawdziwego drapieżnika i wytrwale polować na długie dystanse. Wilk zachowuje pełną świadomość, ludzki pierwiastek jest u władzy czerpiąc ile się da z obu form.

 

3. ROZMNAŻANIE I PRZEMIANA

 

Wilkołakiem można stać się na dwa sposoby  - pierwszym i tym bardziej naturalnym, jak twierdzą sami przedstawiciele rasy, są narodziny- to rzadsza forma. Czystej krwi dziecko może narodzić się tylko i wyłącznie w wilkołaczej parze. Na czas ciąży wilczyca rezygnuje z przemian, które zabiłby płód. Jest pod opieką szamana, który swoimi umiejętnościami stara się utrzymać matkę w zdrowiu i spokojnej atmosferze. W przypadku par mieszanych - prokreacja jest możliwa tylko i wyłącznie w wyniku krzyżowania z ludźmi, ale szanse na poczęcie są mniejsze. Owocem takiego związku może być wilkołak, jak i zwykły człowiek. 

Zdarzają się sytuacje, w których klątwa (albo boski pierwiastek - zależne od podejścia wilkołaka) została przekazana nieświadomie (wilkołak nie przeszedł przemiany, nie wiedział kim jest), w takim przypadku potomek, tak jak rodzic nie jest świadom bycia wilkołakiem. Jeśli nie zidentyfikuje go pobratymiec, żyje i umiera jako człowiek, bez specjalnych zdolności. 

Drugim, częstszym, ale i bardziej niebezpiecznym sposobem jest ugryzienie. Te zazwyczaj kontrolowane dotyczy ludzi- partnerów i bliskich wilkołaka. Kolejną grupą są jednostki przydatne, które przysłużyły się już rasie. Oczywiście, zdarzają się wyjątki, ale są rzadsze. Aby ugryzienie odniosło odpowiedni efekt, zarówno człowiek jak i wilkołak muszą spełniać odpowiednie warunki. Przemiana nie powiedzie się w przypadku zbyt młodego, czy starego wieku. U osób chorych, czy kalekich obciążony organizm nie wytrzyma gwałtownej przemiany.

Wilkołak, który dokonuje przemiany na człowieku nie może być pierwszym lepszym, zazwyczaj jest to alfa, czy fensar. Do ugryzienia dochodzi w formie hybrydy, która sama w sobie już stwarza zagrożenie dla człowieka. Wilkołak dokonujący przemiany musi być doświadczony i wykazać się sporą kontrolą, tak by zapanować nad bestią i nie zabić kandydata na nowego wilczego. 

Ugryzienie jest bolesne, zaś ugryziony powinien trafić jak najszybciej pod opiekę fensara, który utrzymuje go przy życiu - pierwsze godziny są najważniejsze. Jeśli osobnik przeżyje, jego stan szybko się normuje, a blizna po ugryzieniu powinna zniknąć po pierwszej przemianie. 

Zdarzają się przypadki, kiedy do ugryzienia dochodzi w nietypowych okolicznościach. Szanse przeżycia są naprawdę niewielkie, ale możliwe (naprawdę silny organizm/bardzo silna wola życia). Aby doszło do takiej przemiany wszystko musi odbywać się w odpowiednich okolicznościach (postać hybrydy, zachowanie określone warunki), zwykłe ugryzienie zostawi tylko bliznę. Taki wilkołak może cieszyć się spokojem do pierwszej przemiany, która będzie samoistna i niekontrolowana. Bez wsparcia i pomocy stada, czy doświadczonego wilkołaka opiekuna, szybko się zatraci oddając naturze bestii.

Pomiędzy wilkołakami urodzonymi a przemienionymi nie ma żadnych różnic, czy też podziałów. Każdy wilczy jest traktowany na równi (zdarzają się wyjątki, ale to kwestia indywidualnych poglądów jednostki). Obie formy przemiany oferują to samo, zarówno w kwestii wyglądu, jak i umiejętności (czystokrwiści twierdzą, że urodzeni szybciej uczą się kontroli).

 

4. HIERARCHIA I WATAHY

 

Filarem wilczej społeczności są stada, w których gromadzą się wilkołaki. Tak jak w przypadku zwykłych wilków, wataha staje się czymś na kształt drugiej rodziny, której przewodzi alfa. Ten, w zależności od danego stada i praw, jakimi się rządzi, wybierany jest w pokojowy sposób przez głosowanie, bądź walkę na śmierć i życie. W większości przypadków przywódcą zostaje jednostka najsilniejsza, najbardziej zaradna, albo ta posiadająca największe doświadczenie i  gotowa zapewnić jakąś przyszłość stadu. Każde stado rządzi się własnymi prawami jednak każde z nich łączy wspólny element - ścisła hierarchia. Na czele stada zawsze stoi przywódca - alfa, który razem z partnerem rządzi stadem. Duchowym przewodnikiem stada jest fensar (szaman). Do jego obowiązków należy pilnowanie by wilcze święta odbywały się zgodnie z tradycją, zapewnienie opieki waderom w ciąży. Trzyma on razem z alfą pieczę nad młodymi osobnikami. Ostatnią znaczącą funkcją jest beta, czyli prawa ręka przywódcy. Przejmuje jego rolę podczas nieobecności alfy. Jeśli chodzi o resztę watahy, to można dostrzec podział na jednostki dominujące i uległe. Te pierwsze są trudniejsze do okiełznania, wykazują  większą chęć do zdominowania innych osobników, charakteryzuje je bardziej wybuchowy charakter. Jednostki uległe znajdują się niżej w hierarchii, jednak nie oznacza to, że są mniej wartościowe - nie interesuje ich walka o pozycję, ta, którą zajmują w stadzie w zupełności im wystarcza.

Każde stado rządzi się własnymi prawami, które ustala alfa, czy sama wataha - te w zależności od kraju, mogą się diametralnie różnić . 

Wilkołaki na swoje terytoria wybierają zalesione, odosobnione miejsca, zapewniające pożywienie i bezpieczeństwo stada. Nie jest to regułą, jednak w większości przypadków wybór pada na lasy i puszcze nie zamieszkane przez inne rasy. Stada w zależności od lokalizacji i terenu różnią się wielkością - mogą liczyć od kilku do kilkudziesięciu osobników.(od 7-8 wilków do 30-40).

 

W trakcie pierwszej przemiany pomiędzy młodym wilkołakiem, a jego stadem tworzy się więź, która jest fundamentem stada. To w połączeniu z silną potrzebą przynależności do watahy sprawia, że samotnicy są wyjątkowo rzadkim zjawiskiem. Wydalenie ze stada jest jedną z najcięższych kar, jaką może otrzymać wilkołak, jednak nie odbiera mu to możliwości dołączenia do innej watahy, o ile ta będzie chciała go przyjąć. Wilkołak, który został oderwany od wilczej społeczności zaczyna się zatracać w swej naturze. Bestia zaczyna przejmować kontrolę wypierając ludzką część jaźni i ostatecznie taki osobnik staje się agresywnym zwierzęciem, łaknącym krwi. Taki wilkołak nie odzyska już nigdy świadomości i nie wróci do ludzkiej formy.

 

5. ŚWIĘTA I OBRZĘDY

 

A. Pierwsza przemiana

 

Najważniejszy obrzęd dla każdego wilkołaka - to właśnie wtedy w wilcze szeregi wstępują młode osobniki. W przypadku tych urodzonych sprawa jest łatwiejsza - wilkołaki dbają o to, by ich potomstwo wiedziało kim/czym jest, dlatego młody osobnik jeszcze przed przemianą dokładnie poznaje historię i kulturę rasy, tak by być w pełni przygotowanym do ostatecznej próby. Pierwsza przemiana odbywa się zazwyczaj pomiędzy 16 a 25 rokiem życia - wszystko zależy od osobnika. W pewnym momencie potencjalny wilkołak zaczyna odczuwać coraz bardziej wilcze dziedzictwo - targają nim coraz mocniejsze emocje (postać zaczyna wpadać w stan ciągłego poirytowania, bardzo szybko wpada w gniew itd.). Taki wilkołak trafia do stada, gdzie członkowie watahy dbają o jego bezpieczeństwo do pierwszej przemiany - ta powinna odbyć się podczas najbliższej pełni. W razie kłopotów z pomocą przychodzi alfa, którego starania w efekcie np. potęgują gniew, co ostatecznie kończy się przemianą. 

W przypadku wilkołaków ugryzionych (tych kontrolowanych) sprawy mają się podobnie - kandydat również przyswaja potrzebną mu wiedzę, z tym wyjątkiem, że to pozwala mu podjąć ostateczną decyzję. Jeśli zdecyduje się na przemianę, w ciągu najbliższej pełni (dzień - dwa przed) dochodzi do rytuału ugryzienia, który inicjuje alfa, lub szaman. Przeżycie ceremonii jest tylko połową sukcesu - opatrzony wilkołak ulega wpływowi księżyca i zaczyna się przemieniać. Pierwsza przemiana zawsze jest gwałtowna i bolesna, jest też praktycznie zawsze wywołana silnymi bodźcami (od ekscytacji przez gniew po strach - w zależności od jednostki). Jeśli wszystko idzie zgodnie z planem, a nowy wilkołak zmieni formę bez większych problemów, alfa wraz z towarzyszącym mu stadem pomaga odnaleźć spokój i ukierunkować gniew świeżo przemienionej bestii. Niestety, nie każdemu udaje się to od razu, o ile w ogóle. Śmiertelność jest dość wysoka - ciało może nie wytrzymać zachodzących zmian, albo sam wilkołak nie da rady okiełznać zwierzęcych instynktów i zewu krwi. W takich przypadkach niebezpieczeństwo jest eliminowane. 

Wilkołak, któremu udało się przemienić i okiełznać swój gniew trafia pod opiekę stada, gdzie zaczyna się uczyć kontroli. W tym czasie wielokrotnie przemienia się do momentu, aż alfa nie uzna, że wilczy robi postępy. W takim przypadku przemianę uznaje się za sukces, który zwieńczony jest polowaniem. Przewodzi mu nowy wilkołak.

 

B. Wielki Wiec

 

W zależności od kraju i stada może przybierać różne nazwy i odbywać się w innych porach. Dość istotne wydarzenie w wilczej społeczności - wszystkie watahy zbierają się w wybranych przez siebie miejscach, gdzie poruszają najważniejsze kwestie związane z rasą, rozstrzygają spory, o ile takie istnieją, czy ustalają nowa prawa. W zależności od sytuacji, czy Wiecu czas trwania jest ruchomy - zazwyczaj trwa od tygodnia do trzech. Pomimo różnic w samej organizacji i przebiegu (w zależności od danego kraju i tradycji) wszystkie Wiece łączy wspólny element - zawsze przebiega w pokojowej atmosferze, a wszelkie formy przemocy są surowo zabronione.

 

C. Noc krwawych łowów

 

Krwawy obrzęd, podczas którego wilkołaki w pełni oddają się swej zwierzęcej naturze. W zależności od stada i kraju, w jakim ono przebywa, Krwawa Noc może pojawiać się kilkakrotnie. Dla jednych jest to regularny rytuał, który odbywa się w podobnych odstępach czasu, dla innych to wyjątkowa noc, kiedy to tarcza księżyca nabiera krwawej barwy, a zew krwi staje się najsilniejszy. 

Zwierzęce instynkty dochodzą do głosu i przejmują ster, wilkołak oddaje się bestii, która rusza na łowy i zostawia za sobą krwawy ślad. Celowe wyzbycie się kontroli i przekraczanie granicy zezwierzęcenia  może pozwolić na większy spokój ducha w późniejszym okresie. Jedyną zasadą, którą kierują się wilkołaki w tym czasie jest całkowity zakaz przemiany innych, bo to automatycznie będzie się wiązać ze śmiercią człowieka.

 

D. Pochówek (Rytuał przejścia)

 

Bardzo ważny rytuał dla wszystkich wilkołaków - w większości przypadków towarzyszy mu ceremonia przejścia. Po śmierci wilczego szaman odprawia rytuał, dzięki któremu dusza łatwiej ulatuje z martwego ciała, by ostatecznie połączyć się z członkami stada i przodkami. Tak, jak w przypadku Krwawej Nocy i tu da się zauważyć różnice zależne od folkloru danego kraju, jednak wszystkie ceremonie spaja element spalenia ciała. Sama ceremonia może trwać nawet kilka dni, zazwyczaj jest zwieńczona wielkim polowaniem, w którym bierze udział całe stado - ku czci zmarłego.

 

E. FAZY KSIĘŻYCA (HOROSKOP)

 

Faza, w jakiej był księżyc podczas pierwszej przemiany z człowieka w hybrydę, określała patrona danego osobnika. Uważa się, że Patron określał osobowość danego wilkołaka i jego przeznaczenie, które było zapisane w księżycowym świetle. Wszystkie te wilkołaki, które parały się wróżbiarstwem czy też przewidywaniem przyszłości sporządzały przepowiednie, używając układu księżyców, a także innych metod: czytanie z gwiazd, run, kości czy wnętrzności zwierząt. Nikt jednak nie wierzył, by Patroni mieli jakiś większy wpływ na charakter czy zachowanie osobników, a jedynie były czymś w rodzaju horoskopów. Przepowiednie te były zawsze ogólne i dość nieścisłe, jednak i tak cieszyły się dużą popularnością. Szczególnie wśród wilczych kobiet. W większości mówiły one o tym, że wilczy los zapisany jest w księżycowym świetle, a na niego wpływały wyższe siły oraz wszechświat. Bezpośrednią przyczyną powstawania przepowiedni i z góry ułożonego losu była natura energia. Uznawano, że wszystko, co żywe na Sferrum podlega skutkom swoich przyszłych działań, a przepowiednie miały te skutki objawić. 

 

Lunaris - żeński Księżyc

Hija – Nów- Księżycowa Kochanka

Ulao - Sierp- Przewodniczka Ajhos 

Herdo - Pierwsza kwadra- Opiekunka Szczeniąt 

Lainios -  ostatnia kwadra - Strażniczka Równowagi 

Orun – Pełnia – Ochrona Domowego Ogniska 

 

Luminos- męski Księżyc, wojownik. 

Archos - Nów- Znawca Ostrza 

Merento – Sierp – Dzierżący Gniew 

Ruo – Pierwsza kwadra – Znawca Bestii 

Ebros- ostatnia kwadra- – Strażnik Siły 

Garos – Pełnia- Mściciel 

 

Lumines- męski Księżyc, łowczy 

Reo- Nów- Idący Po Śladach 

Navio- Sierp- Księżycowy Strzelec

 Legio- Pierwsza kwadra - Znawca Ścieżek 

Allamo- ostatnia kwadra - Księżycowy Wilk 

Soho- Pełnia- Strażnik Równowagi 

 

6. POWSZECHNE INFORMACJE O RASIE

 

Wilkołaki według znanych legend i podań: 

- Wilkołaki za dnia są ludźmi, a nocą zmieniają się w bestie pod wpływem pełnej tarczy Luminusa, (WI:80)

- dobrą metodą ochrony przed atakiem bestii jest natarcie swojego ciała silnie aromatycznymi roślinami, (WI:50)

- Wilkołaki zjadają serca swoich wrogów (WI:30)

- Wilkołaki nienawidzą się kąpać oraz stronią od wody, (WI: 20)

- Wilkołaki kradną zwierzęta gospodarskie (WI:10)

- bestie te przyprawiają rogi mężom, którzy tracąc czujność zasypiają podczas pełni,(WI:60)

- W wilkołaka można się zmienić poprzez noszenie skóry wilka lub pasa ze skóry wisielca. (WI:10)

- czarownice z Nacji zsyłają klątwę i zamieniają ludzi w wilki (WI:5)

- świadectwem wilkołactwa są spiczaste uszy, sterczące zęby, duże owłosienie lub szerokie brwi.(WI:15)

- w bestie można się zamienić pijąc wodę z kałuży powstałej w zagłębieniach po wilczych łapach, lub zjadając wilcze mięso. (WI:10)

- Magiczna maść pozwala przemienić się w wilkołaka (WI:20)

- Skóra wilkołaka daje moc i odwagę wilczego wojownika. (WI:30)

- zmarli mogą powstać z grobu i wrócić do świata żywych jako wilkołaki jeśli obrzęd pochówku nie zostanie wykonany poprawnie(WI:5)

 

7. WSKAZÓWKI (JAK GRAĆ)

A. Mechanicznie

 

  • Każdy gracz, który zdecydował się na grę wilkołakiem jest zobowiązany do zapoznania się i przestrzegania obowiązującego kanonu.
  • Przemiana w dowolną formę zawsze trwa jedną turę, w tym czasie wilkołak jest bardziej narażony na obrażenia i nie potrafi się bronić. 
  • Żaden z graczy nie rozpoczyna gry wilkołakiem z rangą alfy, czy głównego szamana- te można zdobyć w trakcie aktywnej rozgrywki.
  • Jako że rasa nie przewiduje samotników, a wilkołaki, tak jak wilki łączą się w stada, każdy z wilczych musi należeć do jednego z nich. Schemat opisu stada- 
  1. Nazwa stada  - (bez udziwnień) związana stricte z historią stada, topografią terenu, czy charakterystycznym punktem orientacyjnym pobliskich terenów (pasmo górskie, puszcze itd.,)
  2. Historia - krótki opis stada, ujęte najważniejsze wydarzenia związane z życiem watahy, wzmianki o dodatkowych zwyczajach/tradycjach, czy prawach, jakimi rządzi się stado.
  3. Terytorium - mapka z zaznaczonym terenem stada
  4. Hierarchia  - opis NPC alfy i szamana (krótka metryka, opis trzech form) + spis członków stada 
  5. Relacje i polityka  - informacja dla członków rasy o ewentualnych interakcjach z innymi stadami. 
  • Warunkiem założenia stada jest pełny profil zgodny z kanonem 

 

B. Fabularnie 

 

  • Wszystkie sympatie i antypatie to kwestia indywidualna jednostki, które są oparte na własnych doświadczeniach, czy przekonaniach. Rasa nie posiada jako takich wrogów, tym może się stać każdy, kto stanowi zagrożenie. Bez wyróżnienia rasy, charakteru itd.,
  • Każdy wilkołak zdecydowany na przemianę zdobywa odpowiednią wiedzę na temat rasy, jak i tego czym/kim się stanie. Pod okiem fensara, czy alfy poznaje historię, obyczaje i prawa, jakimi rządzą się pobratymcy. W tym czasie podejmuje ostateczną decyzję co do swojej przyszłości. W przypadku ugryzienia i przemiany, kiedy ta nie była ustalona, nadrabia w trakcie.
  • Nowe wilkołaki nie potrafią się kontrolować, dlatego pierwsze kilka miesięcy spędzają w towarzystwie stada, tak by te upewniło się, że dany osobnik nie stanowi zagrożenia dla siebie, czy innych.
  • W pierwszych miesiącach/latach (zależy od konkretnego osobnika), przemiana w hybrydę jest nieświadoma, zazwyczaj wywołana silnym bodźcem emocjonalnym, albo jako reakcja obronna. Kontrola nie przychodzi sama z siebie, to kwestia praktyki i doświadczenia.
  • Nie ma wilków samotników. Więź, która powstaje podczas pierwszej przemiany jest na tyle silna, że w przypadku utraty stada, wilk zaczyna się powoli zatracać w swej zwierzęcej naturze, tak by w końcu całkowicie stracić ludzki pierwiastek (brak jakiekolwiek możliwości przemiany w człowieka, czy dopuszczenia ludzkiej świadomości)
  • Rasa nie jest tajna, każdy wilkołak może sam decydować o tym, czy się ujawnić. Jeśli dojdzie do takiej sytuacji, kwestia rasy dalej pozostaje tajemnicą (nie może zdradzać szczegółów związanych ze swoim społeczeństwem)
  • Lekkomyślne zachowanie, nawet takie, które nie naraża bezpośrednio rasę na niebezpieczeństwo, ale mówi zbyt dużo o wilkołaku, jest karane (publiczna przemiana, popisywanie się umiejętnościami itd.). Kary mogą się różnić w zależności od stada, do którego należy osobnik. (od reprymendy po śmierć)
  • Mocne poczucie terytorializmu w połączeniu z porywczym temperamentem może stworzyć wybuchową mieszankę - w obronie terytorium wilkołak będzie używać wszelkich środków do pozbycia się potencjalnego zagrożenia.
  • Wybór stada to decyzja poszczególnej jednostki, jednak zazwyczaj wybór pada na te, w którym przeszedł pierwszą przemianę, bądź należą do niego bliskie osoby. Tym samym przynależność do stada nie zobowiązuje wilkołaka do ciągłego przebywania na jego terenie. Tu wilczy sam decyduje co dla niego najlepsze. 
  • W większości przypadków stosunek do magii wśród wilkołaków jest dość neutralny,  z wyjątkiem tej, której parają się szamani. Trzymają się na bezpieczną odległość, o ile ta nie wpływa bezpośrednio na nich. W przypadku ognia są nieufni, zaś jeśli chodzi o magię śmierci, tu reakcje mogą być skrajne  - od obojętności po agresję. 
  • Przemiana, w którąś ze zwierzęcych form, czy powrót do ludzkiej nie zostawia po sobie pozostałości w postaci pazurów, kłów, czy futra. 
  • W zależności od warunków, w jakich żyje stado, mogą się pojawić drobne zmiany związane z wyglądem, przykładowo - efektem adaptacji do mroźniejszego klimatu może być dłuższe i grubsze futro. Nie jest to jednak zasada. 
  • Wilcza mowa  - wilkołaki potrafią się porozumieć między sobą w każdej formie. Człowiek zrozumie hybrydę, czy wilka tak jak zwierzęce formy człowieka. 
  • W trakcie przemiany (z ludzkiej w zwierzęce) każdy element ubrania, czy pancerza, które ma na sobie postać ulegają zniszczeniu.
  • Wilkołakiem targają silne emocje. Silniejsze niż w przypadku zwykłego człowieka, w skrajnych przypadkach destrukcyjne. Wilczy będzie musiał poświęcić trochę czasu na naukę samokontroli. Wilkołak będzie szybciej wpadać w gniew, uspokojenie się zajmie więcej czasu itd.

 

7. WADY/ZALETY

A. Zalety

 

Wyostrzone zmysły (wszystkie formy)  - wzmocniony węch i słuch. Najlepiej działają w miejscach bez dodatkowych bodźców, które mogłyby rozpraszać wilkołaka. +50 do wszystkich testów bazujących na tych zmysłach.

Szybszy metabolizm  (wszystkie formy) - organizm wilkołaka pozbywa się wszystkich toksyn z ciała w bardzo szybkim tempie  - efekt używek, zatrucia itd. jest o wiele krótszy. Wszystkie efekty trucizn i toksyn działają o dwie tury krócej (poza skróceniem działania negatywnych efektów, wszelkie obrażenia od toksyn, jakie otrzymałby wilkołak w ostatniej turze także są niwelowane). 

Długowieczność (wszystkie formy) - po pierwszej udanej przemianie wilkołaka proces starzenia znacznie zwalnia wydłużając jego życie. Upływ czasu można porównać w taki sposób  - rok wilkołaka będzie odpowiadać pięciu ludzkich. Wilczy mogą dożyć 600 lat.

Regeneracja (Verr) - każdy wilkołak może się poszczycić bardzo dobrą regeneracją ran i obrażeń. Choć dotyczy ona tylko ludzkiej formy. Jeśli wilkołak nie otrzymał obrażeń w ostatnich 5 turach zacznie regenerować 5*[poziom/10] punktów zdrowia na turę. 

Mowa ciała (Varug i Verr) - wilkołaki dzięki zwierzęcemu pierwiastkowi bardzo dobrze czytają mowę ciała. Dzięki wyostrzonym zmysłom i dobrej obserwacji mogą wyłapać takie szczegóły jak przyśpieszony puls, wzmożona potliwość itd., Otrzymują premię +100 w testach na wyłapanie kłamstwa, lub rozpoznawanie emocji jak: strach, stan podniecenia itp. W formie Wilka i +50 do tych testów w formie ludzkiej. 

Odporność  (wszystkie formy) - Wilkołak charakteryzuje się wysoką odpornością na większość chorób, zaraz itp. +100 w testach odporności na wszelakie choroby.

Bestia (Varulf) - W formie bestii Wilkołak traci wprawdzie naturalną zdolność regeneracji jednak miękka ludzka powłoka zamienia się w prawdziwą maszynę do zabijania. Wilkołak w tej formie otrzymuje fizyczne obrażenia zmniejszone o 100 oraz jest traktowany jakby był uzbrojony (broń krótka) niezależnie czy używa szponów czy potężnych szczęk, a ciosy nimi zadają dodatkowe 50 DMG.

 

B. Wady

Wyostrzone zmysły (Wszystkie formy) - nie zawsze są zaletą. Wilkołaki czują się bardziej komfortowo w leśnych ostępach, niż w mieście. Nie jest to jednak warunek. Zbyt duża ilość bodźców jak hałas, czy zbyt intensywne zapachy, mogą doprowadzić do dezorientacji i mocniejszych reakcji organizmu. W przypadku bardzo młodego osobnika ostatecznie mogą nawet doprowadzić do niekontrolowanej przemiany). Wilkołaki otrzymują karę -100 do wszystkich testów obronnych na otumanienie, ogłuszenie i oślepienie nie wynikające z odniesionych ran. 

Szybki metabolizm  (Wszystkie formy) - organizm wilkołaka dobrze sobie radzi z wszelkimi toksynami i truciznami, jednak w przypadku używek (wszystkich) efekt jest szybszy i mocniejszy. Wszelakie trucizny i używki zaczynają działać turę szybciej,

Zabójcza przemiana  (Verr) - W przypadku niekontrolowanej przemiany często zdarza się, że wilczy zaszkodzi sobie bardziej. W przypadku przemiany w bestię wilkołak otrzymuje dodatkowo karę równą posiadaniu lekkiej rany za każdą poważną/krytyczną, jaką miał w chwili przemiany. 

Morderczy szał (Varug) - W zwierzęcej formie trudniej jest kontrolować emocje. Gdy zdrowie spadnie poniżej 20% Wilk musi wykonać rzut na siłę woli z modem -100. Nieudany oznacza, że na 2 tury wpadnie w szał (atakuje do zabicia celu lub niemożliwości kontynuowania walki) lub panikę (ucieka w losowym kierunku, chyba że ucieczka nie jest możliwa). 

Drapieżnik (Wszystkie formy) - Wilkołak swoją obecnością wpływa na zachowanie zwierząt. Te wyczuwając zagrożenie mogą reagować skrajnie  - od strachu i ucieczki, po agresję. Otrzymują karę -100 do testów na postępowanie ze zwierzętami, posłuchu u zwierząt i tresurę (za wyjątkiem psowatych).

Podatny (Varulf) - Wilkołaki są bardzo nieufne w stosunku do ognia - w ludzkiej postaci używają go w normalny sposób, jednak zwłaszcza w formie bestii wolą zachowywać dystans. W tej formie otrzymują dodatkowe 100 Obrażeń od ognia. 

Podatność na Mithril, księżycowe srebro (Wszystkie formy) - Sam kontakt z tym metalem nie jest nieprzyjemny, ale wilkołak zawsze będzie znacznie ostrożniejszy przy obchodzeniu się z nim. Wszystko przez to, że rany zadane przy pomocy broni wykonanej lub pokrytej tym materiałem zawsze zostawiają blizny, całkowicie ignorują odporność bestii oraz nie goją się tak szybko (zdolność Regeneracji nie przywraca punktów zdrowia utraconych przez ciosy zadane tym metalem).   

Autorzy:

Boski Seba [26], Liszka [488],Puszek [225], Brat Małolepszy [134]

 

Powiązane wieści:

Wielki Wiec - 13-09-2020
Wielki Wiec (lasy Anthal) zakończony decyzją o ujawnieniu się rasy.

Wróć do strony głównej