Talon

2020-08-15 05:04:46

Talon

Nolat, Bezimienny Duch 

Rodzina:

Chaotyczni - Vanoh, syn.

 

Domena:

Natura, wspólnota, łowy, uprawy, żegluga

 

Wizerunek:

Talon jest bóstwem animistycznym. Awatarem może być nieznajoma osoba dowolnej rasy i płci, która napotkana na łonie natury od razu się przedstawi. Jednak bóstwo najczęściej przyjmuje postać białego zwierzęcia jakiegokolwiek gatunku występującego w Sferrum. Jedynie w przypadku jednorożca jest to czarne zwierzę. Od albinosa danego gatunku odróżniają bóstwo zielone oczy i zdolność telepatii. Stworzenia z bielactwem uznawane są za wyróżnione jako święte. 

Najpowszechniejszym symbolem rytualnym kultu jest czaszka zawieszona na pniu drzewa, maszcie statku lub na kiju, a symbolem graficznym – sierp księżyca wpisany w okrąg słońca.

 

Hierarchia:

Talon to bóstwo rodzin, rolników, łowców, rybaków. Przejawia się codziennie przez zjawiska naturalne, którym podlega wspólnota żywych – jest deszczem na polach, wiatrem na morzu, słońcem w południe i księżycem o północy. Może być szarańczą, rojem pszczół i ławica ryb. Klęski żywiołowe czy zaćmienia to znaki boskiego gniewu, za to przeżycie rażenia piorunem oznacza odkupienie i wywyższenie.
Kult przyrody należy do pierwotnych i najbardziej powszechnych. Pielęgnuje tradycje rodzinne i klanowe. Najsilniejszy wpływ ma poza centrami cywilizacji. Miasta oraz ich mieszkańcy bywają uznawani za szkodliwych, a nawet wrogich, jeśli znacząco eksploatują środowisko, czym okazują brak szacunku naturze. Pomnażanie majątku i wiedzy, podnoszenie statusu społecznego powinno być produktywne i działać dla dobra wspólnoty. Wyznawcami Talon rzadko zostają przedstawiciele arystokracji, mieszczaństwa, gildii rzemieślniczych, częściej wywodzą się oni z chłopstwa i pomniejszej szlachty, a przede wszystkim z plemion nomadycznych.

 

W obliczu natury łowcy i zbieracze, rybacy i rolnicy, wojownicy i uzdrowiciele różnią się funkcją, nie statusem. Ich praca dla społeczności  jest równorzędna. Wyższa rangą jest starszyzna, wybierana ze względu na zdobyte doświadczenie. O tym często wiek świadczy sam w sobie, ale także za młodu można być włączonym do starszyzny dzięki wyróżniającym dla grupy dokonaniom. Spośród najwyżej szanowanych deleguje się osobę do posługi kapłańskiej, a funkcja może być pełniona regularnie lub na potrzeby konkretnego obrzędu.

 

Praktyka:

Zasady wiary:

Wszechświadomość – W każdym stworzeniu ożywionym i nieożywionym może przejawić się bóstwo.

Kult przodków – Na doświadczenie klanu ma wpływ każdy jego członek, zasłużony pozytywnie czy negatywnie, żywy przez dziesięciolecia czy przez minutę. Każdemu należy się pamięć imienia i zapalenie płomienia w święta.

Świętość miana – Nazywanie oswaja, dlatego należy posługiwać się imieniem z szacunkiem. Talon można wzywać wypowiadając imię bóstwa. Nie powinno się go wiązać ze sztucznymi wytworami, stąd pojawiający się w piśmie ananim: Nolat oraz liczne przydomki. Niemoralne jest zabicie stworzenia, którego imię osobiste się poznało, a które nie zagrażało życiu. Powinno wystrzegać się wypowiadania właściwych nazw zwierząt przed i w trakcie polowania na nie.

Dziękczynienie – Zabrać życie można po to, żeby podtrzymać życie, a śmierć jednej istoty to naturalny dar dla pozostałych, za który należy wyrazić wdzięczność. Zasada dotyczy również wrogów, dlatego zabronione jest odmawianie im pochówku. Wskazane jest zatrzymanie trofeum dla uczczenia pamięci. Świętokradztwem jest marnowanie jedzenia czy materiałów.

Dzień wolny od pracy – Odpoczynek jest naturalnym następstwem wysiłku, dlatego na sześć dni pracy należy poświęcić jeden na regenerację i zabawę. Talon cieszy w równym stopniu taniec w obozie, śpiew do rytmu monotonnej pracy, co milczenie na polowaniu.

 

Święta:

Święta Czterech Mostów – Cztery razy w roku przypada noc poświęcona dziękczynieniu naturze za podtrzymywanie życia. W tym czasie bóstwo schodzi do wyznawców, żeby przyjrzeć się ich postępowaniu, a wszelkie granice – między światami, żywiołami, gatunkami, stanami, pomiędzy żywymi i martwymi – są najcieńsze, łatwe do przeniknięcia i zaburzenia równowagi. W związku z tym te święta bywają nazywane zbiorczo Czterema Mostami, których wyznawcy mają strzec wspólnie ucztując i przyjmując gości, ponieważ każdy może okazać się wcieleniem Talon. Oprócz ucztowania i składania ofiar bóstwu ze zwierząt, płodów rolnych, alkoholu i kwiatów, co ma sprowadzić dobrobyt, oddawania hołdu przodkom dla pozyskania ich opieki, przebierania się lub przystrajania dla przyciągnięcia osobistego szczęścia i odpędzenia złych duchów, ważnym elementem są także rytuały oczyszczające i wróżebne. Swoje przewinienia, marzenia i pytania można powierzyć żywiołom i oczekiwać odpowiedzi we śnie.

Most Deszczu – przypada w wiosenne zrównanie dnia i nocy (z 20 na 21 Nathmela)

Most Luminusa – przypada w najkrótszą noc roku (z 20 na 21 Axumela)

Most Tęczy – przypada w jesiennie zrównanie dnia i nocy (z 22 na 23 Penharia)

Most Solimusa – przypada w najdłuższą noc roku (z 21 na 22 Cresaima)

Rytuał przejścia – Należy znaleźć swój totem i rolę we wspólnocie, żeby zostać przyjętym do niej jako osoba dorosła. Pomóc ma w tym wyzwanie rzucone młodzieży przez starszyznę, związane albo z osobistymi predyspozycjami, albo z charakterem grupy, wykonywane pojedynczo lub zbiorowo. Często w społecznościach łowieckich jest to pierwsze polowanie, w rybackich – pierwszy połów, choć zdarzają się zadania bardziej wymagające. Przed przystąpieniem do wyzwania konieczne jest przetrwanie w lesie samodzielnie od trzech do siedmiu dni, co rozumie się jako rytuał oczyszczenia z dziecięcych przywiązań. W czasie rytuału przejścia zwierzę totemiczne powinno objawić się i pomóc wyznawcy. Po przejściu wyzwania wyznawca ma wykonać symbol swojego totemu, który zostaje dowodem jego tożsamości, a także przyjąć dorosłe imię.

Święto Imienia – to święto osobiste dla uczczenia dnia, w którym dostało się lub wybrało swoje imię i stworzyło totem, jest tożsame z urodzinami. Jednym ze zwyczajów jest przebieranie się za swoje zwierzę totemiczne lub oddanie mu innego hołdu, a obowiązkiem – ofiara z wina, płodów rolnych lub kwiatów.

Święto Totemu – Klan czy ród często ma wspólny totem, któremu raz do roku członkowie powinni oddać cześć. W tym dniu procesja przebierańców ma obnosić totem po okolicy, a wszystkie zebrane w drodze osoby zaprosić do ucztowania.

 

Obrzędy:

Ofiara dla Talon – Przychylność bóstwa można zdobyć ucztą z poświęceniem dowolnego białego zwierzęcia; mięso i wnętrzności powinny być zjedzone, a z kości i skóry należy zrobić amulety ochronne lub wróżyć. W sytuacji zagrożenia całej grupy dopuszczalna jest ofiara z osoby wybranej tańcem deszczu; powinna być zatopiona lub zwieszona z drzewa, żeby wykrwawić się na ziemię.

Taniec deszczu – W chwilach kryzysu, jak nieurodzaj, niedostatek zwierzyny czy pożar lasu, nie powinno się ucztować. Zwrócić uwagę Talon można ogniem płonącym w środku symbolu słońca i księżyca, muzyką i tańcem. Jeśli ktoś wypadnie ze świętego kręgu, może zostać złożony w ofierze przebłagalnej.

Ofiara dla głodnych duchów – Powszechnym zwyczajem jest pozostawianie symbolicznych ilości jedzenia i picia na domowych ołtarzach lub w ustronnych miejscach dla przodków i innych niewidocznych istot, które pominięte mogą zacząć szkodzić zamiast pomagać. Przychylność duchów zdobywają też cięte kwiaty i świece.

Totem – Tworzenie wizerunków groźnych zwierząt ma działanie ochronne, zaś zwierząt łownych przyciągające je i pomnażające. Każdy obdarzony jest stworzeniem opiekuńczym, często więcej niż jednym, które przychodzi w snach lub na jawie w ważnych momentach życia. Odkrycie i stworzenie swojego totemu jest częścią rytuału przejścia w dorosłość.

Pochówek – Ciało po śmierci powinno wrócić w obieg przyrody, zabroniona jest jego konserwacja. Wyznawcy Talon nie budują krypt, zdarza im się usypywać pamiątkowe kurhany, zwłoki palić, zatapiać w bagnie lub morzu, lecz najwyższym honorem jest dostąpienie pochówku podniebnego – wystawienia ciała na działanie padlinożerców i słońca.

 

Relikwie:

Kryształowe czaszki są świętym artefaktem urzeczywistniającym zasadę, że nic w naturze nie ginie. Według legend zbierają w sobie doświadczenia całego gatunku, który reprezentują i są obdarzone świadomością.

 

Święte miejsca:

Kult nie uznaje konieczności stawiania budowli sakralnych. Świątynią Talon jest każdy krąg wyznawców złączonych pod gołym niebem, a za święte miejsce można uznać polanę w lesie, krater wulkanu, źródło czy jezioro. 

 

Wróć do strony głównej