Everet Ferox

2020-08-06 05:24:44

image

 

Wygląd

Najprościej wygląd takiego stwora można opisać w dwóch słowach – szary smok. Choć taki komunikat każdy zrozumie, to jednak należy zaznaczyć, że Everet Ferox smokiem nie jest. Znacznie bliżej mu jest do Wivern Klifowych. Innymi słowy, jest to uskrzydlony potężny gad, którego ciało posiada wyjątkowo grubą skórę w barwach szarych, białych i czarnych. Ponadto jego głowę i ogon zdobią liczne rogi, kolce i grzebienie.

Choć w powietrzu poruszają się sprawnie i z wdziękiem, to na ziemi wykonują ruchy dość niezdarne.

W wypadku tego zwierza dość łatwo rozpoznać jest różnicę między samcem i samicą – te drugie są mniejsze, ale ich skrzydła, łeb i ogon są dłuższe i smuklejsze w stosunku do reszty ciała. Są również wytrzymalsze w lotach długodystansowych od samców. Oni zaś są masywniejsi, ciężsi i silniejsi, ale za to pozbawieni tak wielkiej ilości zrogowaceń i kolców.

Różnicą jest również poziom agresji, u samców jest ona wyraźnie wyższa.

Geneza

Jest to jeden ze stworów stworzonych przez ludzi – a dokładniej przez magów. Mają nad nimi całkowitą kontrolę, ponieważ matki, złożywszy jaja, przestaje się interesować swoim potomstwem, a sprawę wykarmienia i ochrony muszą zająć się sami czarnoksiężnicy. Gildia wówczas przeprowadza selekcję – słabsze osobniki sprzedawane są na walki na arenach, zaś silniejsze zostawiają sobie.

Jednak, jak się okazało, opieka a tresura stanowiły dwie różne sytuacje, albowiem mały gad przywiązywał się do swojego opiekuna do tego stopnia, że człowiek taki zaczyna być przez niego traktowany jako swój. Dowodem wdzięczności zwierzęcia jest choćby pozwolenie, aby opiekun mógł wleźć swojemu podopiecznemu na grzbiet i odbyć z nim lot.

Występowanie

Gady te są ściśle związane z miejscami magicznymi, do tego stopnia, że nie spoczną póki takiego nie znajdą, a znalazłszy cel więcej go już nie opuszczają. Przykładem takiego miejsca może być Amarth, gdzie magia niemal płynie w powietrzu. Ze względu na swoją genezę Evereta Feroxa można znaleźć raczej w terenach zamieszkałych przez magów.

Zwyczaje

Z dużej wysokości samiec wypatruje sobie ofiarę, o rozmiarach na przykład konia. Wybrawszy sobie dogodny moment z wielką prędkością zaczyna pikować ku ziemi, łapią swoją zdobycz i rozszarpują niemal w okamgnieniu. Samice zaś wolą polować w powietrzu, a po ataku upuszczają truchło na ziemię.

Między osobnikami tego gatunku nieczęsto można zaobserwować wrogość, a jeśli już to jest to raczej przejaw ustalenia hierarchii w ich społeczności. Samce wtedy się zastraszają, a samice ścigają, co jednak nie znaczy, że przegrany wychodzi z takiego pojedynku bez szwanku.

Są drapieżnikami, jednak padliną gardzą.

Dzięki działaniom alchemików zwierzyna ta również może wpuścić w ciała swych ofiar toksyczny dym, sprawiając, że pojmanego atakuje gorączka, niemoc i duszności.

Zdolności

- widzenie w nocy,

- latanie,

- szybka regeneracja,

- olbrzymia wytrzymałość,

- toksyczny, paraliżujący jad.

Słabości

- są groźne jedynie w miejscach naznaczonych magią.

Polowanie

Nieznane są przypadki czy próby polowań. Ci, którzy widzieli je w akcji, polecają obrać drogę ucieczki.

Autor nieznany

 

 

Wróć do strony głównej