Daggoni

Przeglądano 2258 razy

Wojownicza natura tych gadów miesza się z altruistycznym podejściem do innych Jaszczurów jak również głęboko zakorzenioną niechęcią do niegadów. Znani są ze swego zamiłowania do wojny, chwały oraz monumentalnego budownictwa. Ich cywilizacja związana jest przede wszystkim z prowadzeniem działań zbrojnych.

1. Wygląd

Ich wzrost waha się w przedziale od 2 do 2,5 m, waga zaś nie jest mniejsza niż 220 kg, a nie przekracza 300 kg, przy czym samice są większe od samców. Daggoni są niezwykle muskularni, najczęściej pokryci twardą, jednokolorową łuską. W ubarwieniu dominuje ciemna zieleń i czerń, ale zdarza się też błękit. Ciała zdobią niekiedy kostne wyrostki, płytki lub wachlarze skórne, a nawet rogi. Ich pyski przypominają kształtem te posiadane przez warany, acz uzbrojone są w potężne zęby. Zarówno tylne jak i przednie łapy zakończone są ostrymi pazurami. Ślepia koloru złota lub krwi posiadają pionową źrenicę, której szerokość Jaszczury mogą świadomie kontrolować. Brak małżowin usznych znacznie upośledza ich słuch.

2. Charakterystyka

Ciekawym aspektem osobowości Daggonów jest dziwna dwulicowość ich rozumowania. Duma, honor i oddanie współgrają tutaj z typowym cwaniactwem, a nawet podstępnym krętactwem. Dla niegadów przeciętny przedstawiciel tego szczepu może wydać się skrytym, pozbawionym uczuć osiłkiem. Związane jest to z ich przeświadczeniem, jakoby publiczne okazywanie uczuć było oznaką słabości godną raczej ssaka, niż prawdziwego wojownika. W połączeniu z kultem siły oraz przyzwyczajeniem do przemocy daje to obraz zimnego, bezlitosnego potwora.

Wśród innych, przyjaznych Jaszczurów, Daggon staje się rozwiązłym, gadatliwym olbrzymem skorym do pomocy i hucznej zabawy. Szczególnie uwielbiają uczty połączone z tańcem. Takie uroczystości bywają niezwykle barwne, pełne głośnej muzyki, środków odurzających i przynajmniej dwóch towarzyszy odmiennej płci do wspólnego biesiadowania. Cenią sobie dobrą rozmowę. Często spotkać można odurzone samce dyskutujące na uczcie w sposób, o jaki byśmy nie posądzili tak prymitywnych istot. Dla Daggona zarówno temat jak i sposób mówienia jest bardzo ważny. Rozmowa prowadzona jest zazwyczaj na podniosłe, przy użyciu barwnych epitetów, godnych najwznioślejszych mówców, tematy.
Ich temperament w połączeniu z niezwykle wyczulonym poczuciem dumy powoduje, że łatwo jest urazić te Jaszczury, skazując się na pewną zemstę. Ta sama duma każe im często ryzykować życie lub kalectwo by udowodnić swą wartość innym. Pcha ich to często do takich zachowań, jak przyozdabianie się kośćmi pokonanych wrogów, malowanie lub wypalanie na ciałach bojowych znaków, czy też szukanie godnej śmierci w walce.
Honor to kolejna rzecz niezwykle ważna dla Daggona. Ci skryci, dumni wojownicy nigdy nie łamią zasad swojej społeczności. Każda może mieć inne, co w rezultacie daje czasami dość anarchistyczne kodeksy moralne. Pogarda dla słabszych, nieudaczników i ssaków jest tak samo normalna jak podziw składany walecznym, nieustraszonym wojownikom. Związany z tym myśleniem jest też pęd do chwały.
Rasizm panujący w tym społeczeństwie podzielił ich sposób widzenia świata na gady i niegady. Niegady są ogólnie pogardzane i uznawane za plagę, czyli coś, co trzeba co jakiś czas zatrzymać. Dlatego masowe ludobójstwa, prowadzone na miejscach zamieszkania ciepłokrwistych są próbą utrzymania ich populacji na stałym, nie zagrażającym Jaszczurom poziomie....oraz zdobycia kolejnej fali niewolników.

3. Struktura społeczna

Daggoni są równie religijni co inne szczepy, z tą jednak różnicą, iż u nich niezwykłą rolę odgrywa Kult Przodków oraz specyficzny aspekt duszy Jaszczuroludzi, którą określa się mianem Gorroga. Maasaan nadal jest najwyższym bóstwem, ale świątynie powierzone Wielkim Pradawnym lub tzw. Świątynie Rzezi są częściej spotykane u nich, niż w innych szczepach.
Kult Przodków widoczny jest zarówno w mentalności, jak i w budownictwie tych Jaszczurów. Zostanie „nieśmiertelnym” poprzez zapisanie się w pamięci innych, niesie za sobą szczególnego rodzaju chwałę dla całego klanu. Modły do Duchów Przodków oraz kontrolę nad ceremoniami ku ich czci sprawują szamani. Są oni duchowymi przewodnikami całego ludu, myślicielami, znachorami, a także doradcami wodzów. Zazwyczaj wiodą samotne życie ascetów. Nowy szaman wprowadzany jest w arkana wiedzy dopiero gdy stary przeczuwa bliski kres swoich dni.
Święta w Kulcie Przodków są indywidualne dla każdego klanu. Najczęściej obchodzone są rocznice śmierci, wielkich zwycięstw lub dokonań Wielkich Pradawnych. Co ważne: każdy Daggon potrafi wymienić swych przodków do siódmego pokolenia wstecz oraz wielkich bohaterów swego rodzimego klanu. Jedną z doktryn tej religii jest: „Nigdy nie zapominaj kim jesteś”.
Kult Gorroga, znany raczej jako Kult Rzezi lub Bestii, jest niezrozumiałym dla innyh ras przebłyskiem zwierzęcej ekstazy w wyniosłej religijności Jaszczuroludzi. Dla Daggonów Gorrog jest uosobieniem ich ciemnej strony duszy, najgorszych instynktów, demonem siedzącym w sercu każdego wojownika. Jego świątynie to makabryczne miejsca ciemne, zadymione, usłane kośćmi i lepiące się od krwi. Święta ku czci Gorroga są okazją do poznania ciemnej strony samego siebie i zapanowaniu nad nią. Podczas tych rzadkich ceremonii odbywają się krwawe orgie, gdzie dzika kopulacja przemieszana jest z obrazem krwawej łaźni.
Maasaan czczona zaś jest w sposób przejęty od Shelaalei. Jedyną różnicą jest tu podejście do samego bóstwa. Daggoni czczą ją jako matkę, panią wielce daleką od nich. Łączą jej kult z kultem Matki Ziemi. Daggońskie przywiązanie do przyrody nie zmienia jednak faktu, iż potrafią oni zabić całe rzesze wziętych do niewoli ofiar tylko po to, by zadowolić „Trójoką” i spryskać jej ogromną świątynię hektolitrami krwi.

Autor: Grono MG i graczy
Poprawki: Sobenna, Thoran

Wróć do strony głównej