Isver

Przeglądano 951 razy

1. Położenie lokacji:
Państwo: Careogród.
Położenie: Góry Południowe, na południowy-zachód od Wolnego Miasta Foeduum, niedaleko granicy z Dzikimi Ziemiami.


Careogród - Isver

2.Opis lokacji:

Komnata gońca

W Isver sypialnia dla gońca mieści się na pierwszym piętrze budowli. Jest to niewielkie pomieszczenie, na podstawie prostokąta. Do izby prowadzą schody, zaś samo wejście przesłonięte jest ciężką karmazynową kotarą, której lata świetności dawno minęły. Po prawej stronie znajduje się wielkie łoże, z drewnianą ramą i słupkami, na których wisi przejrzysty materiał imitujący baldachim. Przy nim stoi stoliczek ze świecznikiem, nad którym na ścianie wiszą portrety gońców, w tym i Diebory. Po drugiej stronie pokoju stoi regał, którego półki obciążone są starymi zwojami, mapami i wyrwanymi kartkami z ksiąg. Niewielka ilość książek mieści się na najniższym poziomie regału. Przy meblu stoją obok siebie dwie stare szafy, posiadające szuflady, jak i półki. Mieszczą się tam rzeczy osobiste Diebory i przedmioty użytku codziennego. Przy szafach ukośnie stoi stolik, przy nim zaś fotel. Miejsce pracy i przemyśleń. Pomieszczenie jest ubogie. Ściany z kamienia, drewniane wyposażenie i nie ma tu nic, co mogłoby być zbędne.

Studnia w sieni i ukryte przejście


Zaraz za wejściem do wieżyczki znajduje się studnia głębinowa, stojąca przed murowanymi schodami, prowadzącymi na górę. Przytulona do ściany stopni kryje za sobą wejście wyżłobione w murze, które prowadzi do niższych poziomów budowli - tuneli wydrążonych w górze przez Krasnoludy. Ze studni można pobierać wodę, bez potrzeby poszukiwania jej źródeł na zewnątrz. Kiedyś umożliwiało to gońcom przeżycie, gdy w górach pełno było wrogów, a i teraz znacznie ułatwia życie.

Korytarz główny podziemia

Do podziemia schodzi się po dwudziestu trzech stopniach, by stanąć na kamienistym bruku, którym wyłożono nierówne skały przykryte ziemią. Chociaż na ścianach zawsze płoną pochodnie, nie widać końca tunelu, przynajmniej nie tak od razu. Zarówno po prawej jak i po lewej stronie znajdują się strzeliste wejścia do poszczególnych wnęk. Znajdują się tam pomieszczenia takie jak kuchnia ze spiżarnią, jadalnia, łaźnia i pomieszczenia dla gości.

Jama Zwycięzców

W pierwszej wnęce ustawiono stół przy którym mogą zasiąść dwadzieścia dwie osoby. Pod jego nogami rozłożono wąski, ale długi dywan. Prawdziwie wielka to jadalnia, choć przepychu jako takiego nie widać. Proste drewniane uposażenie, które widziało lepsze dni, krzesła dostawione do długiego blatu, często pokrytego przez warstewkę kurzu. Na stole stoją trzy świeczniki służące jako oświetlenie. Na ścianach są także miejsce na pochodnie oraz wiszą szerokie arrasy, zdobne w kwieciste ornamenty. Jeśliby spojrzeć nie od wejścia, a od ostatniego miejsca przy stole, to przy wnęce, która wychodzi dalej w korytarz, widać ustawione dwie rzeźby mężczyzn unoszące przeciwko sobie miecze. Wyglądają, jakby zastygli w walce, a ich twarze wykrzywiają grymasy, niestety zdeformowane przez pajęczyny.

Miejsce ucztujących zmysłów

Naprzeciwko jadalni znajduje się kuchnia połączona ze spiżarnią. Wchodzi się do niej po pięciu schodkach, gdyż samo pomieszczenie leży nieco wyżej niż reszta izb w tunelu, a to dlatego, by dym z paleniska mógł uchodzić kominem przez kratę umieszczoną w ziemi, tuż przy podnóżu góry, zanim trzeba by się przebijać od wewnątrz przez skały właściwe. Palenisko znajduje się po lewej stronie od wejścia. Tam też stoi stół i kilka taboretów, zaś za nimi prawdziwy skarb: szafa, w której skryte są gromadzone przez lata alkohole. Takie zapasy trunków z pewnością wystarczyłyby na niejedną ucztę. Po drugiej stronie znajdują się dwa wielkie kredensy z zastawami wyszczerbionymi przez czas i nienaruszonymi kilkoma glinianymi tworami. Tam leżą również garnki i inne narzędzia służące do gotowania. Przy kredensach stoi wbudowana w kamienną ścianę szafa rogowa, w której znajdują się wszelkie zapasy pożywienia, łącznie z przetworami. Teraz uzupełnione i odświeżone, od kiedy wprowadziła się do iglicy Diebora. Pod murem po prawej stronie od wejścia ustawione są dwa fotele bujane, na których leżą wyświechtane poduchy, a na podłodze rozciąga się niedźwiedzia skóra. Jest więc to dziwne połączenie kuchni ze spiżarnią i z salonem, jeśli można to tak nazwać.

Łaźnia wilka

Idąc dalej korytarzem można łatwo trafić do łaźni. Trzeba zejść do pomieszczenia po pięciu stopniach, by znaleźć się w niewielkiej, kwadratowej i surowej przestrzeni. Wszystko jest tutaj z kamienia, nawet balia, która ma owalny kształt i jest niższa niż zazwyczaj. Wydrążone w skale cudo jest mało wygodne, ale gdy kamień się nagrzeje, dłużej utrzymuje ciepło. Naprzeciw wejścia, przy ścianie, znajduje się pięć małych palenisk, służących do podgrzewania wody. Zdejmując jeden cebrzyk i wlewając go do balii, można postawić następny. Nieopodal znajduje się drewniana ława, na której można pozostawić swoje rzeczy. Po przeciwnej stronie do ławy mieści się niewielka szafeczka, z której można wyciągnąć sobie mydło albo czyste płótna do wytarcia ciała. Jest tam też kilka odprężających olejków do kąpieli o różnych zapachach. Na podłodze rozstawione są świeczki, tak że trzeba uważać stąpając między nimi.

Posłania gościnne

Posłania gościnne wieńczą tunel. Jest tam siedem wnęk - dwie z nich są czteroosobowe, dwie trzyosobowe, dwie dwuosobowe i jedna pojedyncza. Wszystkie zdolne ugościć przybyszów, posiadają posłania na drewnianych stopniach, którymi schodzi się jak do nory. Każda z jam ma osiem stopni, lecz różnorakich szerokości i przez to różni się ilością przygotowanych posłań. Gdyby się uprzeć, każda jama miałaby ich więcej, ale Diebora przygotowała tyle, by każdemu było wygodnie. Na posłanie składają się dwa koce, między którymi złożona jest cienka kołderka, miękka pierzynka i poducha. Na samym zaś dole znajduje się tylko to, co konieczne. Nie ma żadnych szaf, żadnych komód. Są tylko skrzynie, w których każdy gość może upchnąć swoje rzeczy. Gołe ściany pozostały takimi jak za czasów wojny, udekorowane jedynie pochodniami. Te pokoje nie miały być piękne, ani nie było ich przeznaczeniem dostosowanie się do wysokich standardów. Od zawsze były schronieniem i miejscem noclegu i nie było sensu zmieniać ich zastosowania.

3. Historia lokacji:
Calnar ulrinos były tworami Krasnoludów jeszcze sprzed wojny z Nacjanami. Zostały stworzone po to, by swobodnie przekazywać informacje do innych wieżyczek tak zamaskowanych, by żadna niepożądana osoba nie dostrzegła ich. Szlak gniazd biegł przez granice Careogrodu, a jego właściwości wykorzystano dopiero w 4303 roku nowej ery, kiedy Nacja najechała na ziemie Krasnoludów.
Gniazda służyły jako mieszkania dla gońców, czasami jako kryjówki dla sprzymierzeńców. Wieżyczki charakteryzowały się smukłą budową, która wtapiała się w górę, wzgórze bądź las. Na piętrze calnar ulrinos mieściła się izba dla gońca. Zdarzało się tak, że Krasnoludy drążyły w ziemi lub górze tunele, do których wejście było ukryte na parterze takiej wieżyczki. Tam mogli skryć się ranni na polu walki, a także przyjaciele poświęcający się sprawie zwycięstwa nad najeźdźcami.
W latach 4303-4345 Krasnoludy najchętniej najmowali ludzi na posady gońców. Byli może mniej zwinni od Elfów, ale pokrzepiała ich myśl, że wraz z nimi byli rdzennymi mieszkańcami Fallathanu, kiedy Tenau do nich przybyli i odkryli dwie rozumne rasy żyjące w tym Sferrum. Więź między khazadami a ludźmi-gońcami zacieśniła się wówczas, utrwalona przez trudy wojny i przelaną w bitwach krew.
Do 4345 roku, kiedy zostało podpisane Porozumienie Dwóch Lądów, zostały może trzy nienaruszone wieżyczki calnar ulrinos. Większość niestety została zniszczona, kiedy odkryli je nieprzyjaciele. Garstka nie została nigdy odnaleziona. Wśród tej garstki znajdowała się Samotnia Vasiliffów umieszczona w Górach Południowych.
Protoplasta rodu otrzymał ją pod wynajem w 4304 roku i nazwał ją Isver, co znaczy "iglica". Garran Vasiliff z pochodzenia był mieszczaninem i nie miał przy swoim boku małżonki. Poczciwy, rezolutny człowiek ambitnie podchodził do powierzonych mu zadań. Otaczał opieką jedynie tych, którzy na to zasługiwali. Mimo że nie miał własnych dzieci, pod swe skrzydła brał znajdy pobitewne, pozbawione perspektyw na życie, tęskniące za swymi rodzicielami pogrążonymi w wiecznym śnie. Uczył ich fachu gońca, w co wliczało się między innymi strzelectwo, a także czytania i pisania. Nadawał im swoje nazwisko i traktował jak własne.
Pierwszy podopieczny przejął rolę Garrana w 4310 roku, kiedy ten został zdekonspirowany i zabity. Warteld oddał krasnoludzki glejt Pirobie w dwadzieścia lat później, jednak kobieta utrzymała się przy życiu przez ledwie dwa lata. W 4332 roku rolę gońca przejął Robert Vasiliff i do czasu podpisania Porozumienia Dwóch Lądów nieustannie miał pieczę nad Isver i przekazem informacji. Po 4345 roku udał się z glejtem do władcy Careogrodu chcąc wynająć odeń Isver, wiedząc, że szlak calnar ulrinos został w znacznej mierze zniszczony. Na decyzję czekał przez dwa lata, w ciągu których zdążył zadomowić się nieopodal Marlui i tam nająć swoich uczniów. W 4347 roku rozpatrzenie jego prośby przyniosło mu coroczne wydatki za najem ziemi w wysokości dziesięciu tysięcy złotych monet. W odpowiedzi na jego prośbę znajdowała się także wzmianka, że Krasnoludy mają prawo do egzekwowania prawdziwego przeznaczenia wieżyczki w razie wybuchu wojny.
W 4366 roku Robert Vasiliff zmarł i przekazując papiery z prawem wynajmu Isver Dieborze Vielimirovej, którą szkolił od czasu, gdy trafiła do niego jako dwunastoletnia dziewczynka. W liście wyjaśnił jej wszystko, a także załączył klucz do wieżyczki, jak i mapkę opisującą przebiegające pod nią tunele.

4. Lista mieszkańców i NPC:
Diebora [8887]
NPC (brak)

5. Lista stworzeń oraz roślin:

Rośliny:
Najbliższą okolicę porastają głównie lasy iglaste, zdominowane przez sosny i świerki, bogate w grzyby i porosty. Występuje tu także:
- Trufla Górska
- Czarnopęd,
- Jarzenica,
- Krwiośnieg Skalny (Słodzica),
- Neiare.

Zwierzęta:
Okolicę zamieszkują typowe dla tych terenów jelenie, łosie, dziki, króliki, zające, kruki, wrony i jastrzębie. Można też tu spotkać:
- Krętoróg careogrodzki
- Łasicoryś.

6. Koszt Lokacji:

24 538 204 sztuk złota

7. Typ lokacji:
Prywatna (wynajem)
Diebora [8887]

8. Autor:
Diebora

Wróć do strony głównej