Wąsica reptiliońska

Przeglądano 934 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica – 15
Gatunek: Wąsica
Grupa: II
Nazwa: Wąsica reptiliońska (Reptilia Subivermis)

1.Opis wyglądu:
Długość przeciętnego osobnika jest równa sześćdziesięciu centymetrom, aczkolwiek zdarzają się i większe, dochodzące do osiemdziesięciu. Barwa tego niezwykle cienkiego, śliskiego i nieprzyjemnego w dotyku stworzenia, którego ciało nie jest chronione żadnym pancerzem, jest jedynym elementem pozwalającym odróżnić samca od samicy. W innych kwestiach nie ma różnicy. Samiec jest granatowy, samica nieco jaśniejsza. Nie występują u nich żadne wzory. Czasem u samców, na grzbietach, zdarzają się drobne czarne plamki zaznaczające poszczególne segmenty. W tylnej części ciała, Wąsice mają charakterystyczne zgrubienie, z którego wypływa substancja ułatwiająca pełzanie. Zgrubienie przypomina miniaturową wersję płetwy ogonowej, zapewnia szybkość podczas poruszania się w zbiorniku wodnym oraz pozwala wyczuć ofiarę.
Wąsica posiada pięć grubych, ostrych zębów, którymi wbija się w ciało. Kiedy następuje ukąszenie, wysuwają się one jak u węża. Ze specjalnych kanalików wytwarza się dodatkowo lepki płyn, nie pozwalający jej się odczepić. Wąsica, jak to wszelkie podobne pijawkom zwierzaki w zwyczaju mają, odpadnie, jeżeli będzie nakarmiona. Jej obwód wtedy rośnie ze standardowych trzech centymetrów do siedmiu albo, jeżeli wypije zbyt dużo krwi bądź płynów ustrojowych – do dziesięciu. W momencie przysysania się, tuż przed wbiciem zębów, ciało Wąsicy przybiera taką barwę, jaką posiada skóra jej ofiary bądź inny rodzaj powierzchni. Łatwo ją również pomylić np. z pędem rośliny. Hodowlana Wąsica posiada, notabene, obcięte w połowie zęby, dzięki czemu „utyka” w łuskach potencjalnego właściciela, nie posiada kanalików zawierających płyn i łatwo się ją wyciąga.


2. Występowanie i zwyczaje:
Wąsice przybyły przybyły razem ze sprowadzeniem Jaszczurów do Fallathanu. Gdy nastąpił kataklizm zwany „Gniewem Maasaara’th”, stały się gatunkiem zagrożonym. Przetrwały jednakże dzięki uporczywości reptiliońskich hodowców i szeregowi żmudnych zmian w systemach żywienia fallathańskich krwiopijców. Traktowano je również odpowiednimi ziołami i miksturami. Procedury te miały znaczący wpływ na ich żywotność, która u dzikich osobników aktualnie wynosi od roku do czterech lat, zaś u hodowlanych - osiem lat. Waga Wąsic równa się dziewięćdziesięciu gramom. Najedzone posiadają tylko nieco większą masę.
Uwielbiana szczególnie przez Jaszczury ze szczepów Daggon i Letaa, Wąsica służy jako osobliwa „żywa biżuteria”, przyczepiana do boków paszczy. Dlaczego wskazano akurat Daggonów i Letaa - tłumaczy się to grubością ich łusek, atutem charakterystycznym dla tych dwóch szczepów. Umocowane do pyska Wąsice sprawiają wrażenie, jakoby posiadaczom – wszak uwielbiane są głównie przez samce, samice rzadziej je noszą – wyrosły sumiaste wąsy, naśladujące po trosze aparycję niektórych Haressdrenów. Wąsice w takiej pozycji wykonują faliste, wężowe ruchy. Żeby nie wyschły, muszą być stale traktowane wodą.
Substancja klejąca, wytwarzana przez Wąsice, stosowana jest w budownictwie, głównie nagińskim. Pozyskuje się ją od osobników hodowlanych. Wyschnięta może przetrwać ulewy, które często nawiedzają wyspę.
Bagniska, sadzawki i stawy w obrębie dżungli Reptilii, powstałe wskutek wybuchu Maasaara’th, są naturalnym środowiskiem życia Wąsic. Stworzenia te bez wody nie mają szans na przeżycie. Przyssanie się do ofiary to kwestia, czy dotknie ona tylnej części ciała Wąsicy, czy przejdzie obok. Nawet, jeśli niczego specjalnego nie zrobi, wystarczy jeden gwałtowniejszy ruch blisko tego stworzenia.
Przepołowienie Wąsicy w ramach osłabienia jej stanowi niezbyt dobry pomysł, chyba że zrobi się to w miarę blisko aparatu gębowego. Zaatakowana pijawka, szczególnie w zbiorniku wodnym, będzie się starała uderzyć przeciwnika wyżej wspomnianym zgrubieniem.
Kokony jajowe pijawek składane są w wygryzionych przez nie zagłębieniach na dnie zbiornika wodnego, w glebie bądź w łodygach roślin zlokalizowanych blisko takowych zbiorników. Jeden kokon może liczyć co najmniej dwadzieścia jajeczek. Młode tuż po wylęgnięciu zostają przyczepione do grzbietu albo brzucha rodzica. Utrzymują się tam przez siedem miesięcy. Jeżeli mała Wąsica odpadnie, rodzic może spróbować podpłynąć, by ją złapać. Często jednak zostawiona jest samej sobie. Ma wtedy niewielkie szanse na przeżycie.


Autorka: Gronni [9622]

Wróć do strony głównej